Παρασκευή, 22 Οκτωβρίου 2010

«ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ – Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟΝ ΔΟΛ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΑΓΩΝΑΣ | ΓΙΑ ΛΙΓΗ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ, ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ»




[…] Εμείς λέμε πως έχουμε πλέον ανάγκη από Συνδικάτο Τύπου, κι όχι από τύπου συνδικάτα. Στηρίζουμε τα σωματεία μας, αλλά ντρεπόμαστε για την χρόνια αβελτερία που τα διακρίνει. Έχουμε ανάγκη από Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας, όχι Μνημόνια Μελλοθάνατων Εργαζομένων. Εμείς λέμε ότι δεν γίνεται ολόκληρος ο δημοσιογραφικός κόσμος να παρακολουθεί το μακελειό τεχνικών και διοικητικών και το άγος των μπλοκ και των «μαύρων», και να δηλώνουμε αλληλεγγύη και συμπαράσταση – από τα γραφεία μας. Το ολίγον αλληλέγγυος ακούγεται σαν το ολίγον έγκυος: ένα κρύο αστείο στα αυτιά των απολυμένων συναδέλφων μας, σαν την «παράνομη» και χρηστική –για τους εκδότες- απεργία της ΕΣΗΕΑ. Αυτό δεν είναι συμπαράσταση, αλλά απλή παράσταση – και ο θίασος είναι για πολλά γιαούρτια.










Εμείς λέμε πως όταν ο Έλληνας πολίτης Σκάι από Καθημερινή οργή, διαβάζοντας τα Νέα και παρακολουθώντας δελτία, και συνειδητοποιεί πως το Μέγα πρόβλημα του Έθνους είναι ο εγκεφαλικός θάνατος της Ελευθεροτυπίας και η πλήρη απουσία δημοκρατικής Ισοτιμίας- και ανθρώπων με παντελόνια, αντρικά ή γυναικεία – από το Βήμα της ενημέρωσης, εμείς οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ δεν πρέπει να είμαστε κουκουλοφόροι της ελίτ, αλλά αναμεταδότες της παλλαϊκής αγανάκτησης. Να δείξουμε πως είμαι δόλιοι κι όχι ΔΟΛιοι. Έχουμε ανάγκη από συλλογικότητα και αλληλεγγύη, όχι από πολυθεσίτες αυλοκόλακες και παπαγαλάκια των ΔυΝαΤών.











Όπως οι ισχυροί, έτσι κι ο απλός κόσμος δεν αγαπά για πολύ την αλητεία και την ρουφιανικά: ήδη γυρίζει την πλάτη του στις κυριακάτικες σακούλες των εξαπτέρυγων του Μνημονίου, μέσα στις οποίες η δημοσιογραφία πεθαίνει από ασφυξία. Απαιτεί δελτία ειδήσεων, κι όχι ειδήσεις με δελτίο. Δεν αντέχει άλλα πολύχρωμα ριάλιτι, όταν η ζωή του γίνεται ασπρόμαυρη. Με την Μεγάλη Ύφεση, ο κόσμος ξαναγύρισε στην δεκαετία του 1930. Διάλεξε, συνάδελφε δημοσιογράφε, τεχνικέ, διοικητικέ, κομπιουτερά: με ποιους θα πας, και ποιους θα αφήσεις; Είσαι με τον απολυμένο συνάδελφό σου ή με τον Ψυχάρη, τον Μπόμπολα και την δεύτερη δικτατορία του ΓΑΠ-αγκάλου; Και σκέψου καλά: από ποιον θα ζητήσεις βοήθεια, όταν ο δικαστικός κλητήρας έρθει στην δικιά σου πόρτα;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου