Τρίτη, 31 Αυγούστου 2010

BANQUET: νέες κινητοποιήσεις

Τετάρτη 1/9 9πμ Συγκέντρωση στα δικαστήρια







Τετάρτη 1/9 8:30μμ Παράσταση διαμαρτυρίας έξω από το κατάστημα (Συγκέντρωση Μητροπόλεως με Ναυαρίνου)






Παρασκευή 3/9 8:30μμ Παράσταση διαμαρτυρίας έξω από το κατάστημα (Συγκέντρωση Μητροπόλεως με Ναυαρίνου)

Δευτέρα, 30 Αυγούστου 2010

Απεργία στην κατασκευαστική Vinci

ΨΗΦΙΣΜΑ ΕΚΤΑΚΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ «Η ΓΑΛΑΡΙΑ»



Απέναντι στους εκβιασμούς και στην τρομοκρατία της εργοδοσίας οι εργαζόμενοι στην εταιρεία VINCI αποφάσισαν ομόφωνα να συνεχίσουν τον αγώνα τους έπειτα από μυστική ψηφοφορία με 24ωρη Απεργία την Τετάρτη 1 Σεπτεμβρίου 2010



Διεκδικούμε:



-Καλύτερες συνθήκες εργασίας



-Καταβολή όλων των επιδομάτων με αναδρομική ισχύ που παράνομα δεν δίνονται



-Καταβολή όλων των υπερωριών που παράνομα δεν αποδόθηκαν



-Λύση τώρα στο θέμα της μετακίνησης των εργαζομένων



-Προσλήψεις για κάλυψη όλων των κενών θέσεων εργασίας



-Καλυτέρευση των αμοιβών των εργαζομένων της νυχτερινής βάρδιας με την προσθήκη 1 επιπλέον ώρας



-Αναλυτικές αποδείξεις πληρωμών



-Να σταματήσει τώρα η παράνομη χρησιμοποίηση των εργαζομένων σε άσχετες εργασίες σε σχέση με την ειδικότητα για την οποία προσλήφθηκαν



-Να σταματήσει ο εκβιασμός για διακοπή του έργου



-Να σταματήσει κάθε εκβιασμός για απολύσεις




http://www.galaria2010.blogspot.com/

ΒANQUET: Ενημέρωση από τη χθεσινή κινητοποίηση

Πραγματοποίηθηκε χθες, νέα παράσταση διαμαρτυρίας έξω από το κατάστημα το οποίο πλέον λειτουργεί κανονικά. Στην κινητοποίηση συμμετείχαν εργαζόμενοι από το BANQUET και περίπου 50-60 αλληλέγγυοι.


Καθόλη τη διάρκεια της κινητοποίησης δεν υπήρξε καποια έντονη πρόκληση της εργοδοσίας, ενώ η αστυνομία παρακολουθούσε από κοντινή απόσταση.



Νέο ραντεβόυ την Τετάρτη 1 Σεπτέμβρη 9 το πρωί στα δικαστήρια, όπου εκδικάζονται τα ασφαλιστικά μέτρα της εργοδοσίας απέναντι στους εργαζόμενους και την επιτροπή αλληλεγγύης.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Η εργοδοσία του ρεστοράν Banquet προχωρά μέσα στο καλοκαίρι σε νέες επιθέσεις ενάντια στους εργαζόμενους του καταστήματος και στην επιτροπή αλληλεγγύης:


- Προχώρησε σε νέες εξώδικες απολύσεις και των 7 εργαζομένων που είχαν κάνει καταγγελία.



- Ετοιμάζεται να ανοίξει το κατάστημα δίχως να ενημερώσει τους εργαζόμενους που έχουν κάνει καταγγελίες.



- Έχει κάνει δύο αιτήσεις ασφαλιστικών μέτρων κατά των εργαζομένων και της επιτροπής αλληλεγγύης, οι οποίες βασίζονται σε ψέματα. Έχασε την πρώτη αίτηση, αν και "κέρδισε" το ότι οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να βρίζουν, να προκαλούν δολιοφθορές κλπ. Κατόπιν έκανε νέα αίτηση ασφαλιστικών μέτρων με την οποία ισχυρίζεται ότι οι εργαζόμενοι έβριζαν (!) ότι προκάλεσαν δολιοφθορές (!) και ζητά να επιβληθεί πρόστιμο 20.000 ευρώ στον καθένα και ένας χρόνος φυλάκισης, ενώ αυτοί και η επιτροπή αλληλεγγύης να μην πλησιάζουν πιο κοντά από 500 μέτρα από το κατάστημα! Η αίτηση αυτή θα εκδικαστεί 1 Σεπτέμβρη.



Ήδη πραγματοποιήθηκαν 4 παραστάσεις διαμαρτυρίας στις 23, 24, 25 και 27 Αυγούστου.



Η μάχη στο εστιατόριο Banquet, μάχη όλων των εργαζομένων της Θεσσαλονίκης, του επισιτισμού και όχι μόνο, μπαίνει σε μια νέα φάση και στην τελική ευθεία. Απαιτείται η ενεργητική παρουσία όλων μας στις παραστάσεις διαμαρτυρίας έξω από το κατάστημα και στις υπόλοιπες δράσεις της επιτροπής αλληλεγγύης. Οι εργαζόμενοι του Banquet και η επιτροπή αλληλεγγύης δεν θα κάνουμε βήμα πίσω.

Κυριακή, 29 Αυγούστου 2010

Γενικεύεται η απεργία στην Ν.Αφρική. Οι εργαζόμενοι διεκδικούν

Ανθρακωρύχοι στη Νότια Αφρική σκοπεύουν να ενταχθούν στην μαζική απεργία στο δημόσιο τομέα που έχει ήδη παραλύσει την χώρα τις τελευταίες εβδομάδες.




Η Εθνική Ένωση Mineworkers δήλωσε την Παρασκευή ότι θα συμμετάσχουν στη δημόσια απεργία την επόμενη εβδομάδα, εάν η κυβέρνηση δεν ανταποκριθεί στα αιτήματα των απεργών που θέλουν περισσότερα χρήματα.



"Είμαστε οργισμένοι. Κάποιοι έχουν την δυνατότητα να στέλνουν τα παιδιά τους σε πανάκριβα σχολεία του εξωτερικού, αδιαφορώντας για την ποιότητα των εδώ σχολείων Τα παιδιά μας έχουν μετατραπεί σε παιδιά του δρόμου", η ένωση ανέφερε σε δήλωση της. "Το NUM υποστηρίζει πλήρως τις κινητοποιήσεις στο δημόσιο τομέα και στην απεργία την Πέμπτη την επόμενη εβδομάδα θα διασφαλίσουμε ότι κάθε εξορυκτική επιχείρηση, κάθε εργοτάξιο και κάθε εργαζόμενος του τομέα της ενέργειας από κοινού με το δημόσιο τομέα θα συμμετάσχει στην απεργία με διάφορες μορφές."



Βιομηχανική αναταραχή έπληξε τη Νότια Αφρική αρκετές φορές κατά τη διάρκεια των τελευταίων εβδομάδων, όμως με την εντυπωσιακή συμμετοχή των εργαζόμενων του δημόσιου τομέα έχουν διακοπεί οι υπηρεσίες σε ολόκληρη τη χώρα, ακόμη και σε σχολεία και νοσοκομεία. Οι εργαζόμενοι ζήτησαν αυξήσεις των μισθών πάνω από οκτώ τοις εκατό και 1.000 ραντ επιδόματα κατοικίας ως μέρος των διεκδικήσεών τους. Η κυβέρνηση έχει προσφέρει επτά τοις εκατό αύξηση αμοιβών και 630 ραντ για τη στέγαση.



Αλλά η κυβέρνηση λέει ότι δεν έχει την πολυτέλεια να ανταποκριθεί στις ανάγκες των εργαζομένων και έβαλε στρατιωτικούς γιατρούς και νοσηλευτές σε δεκάδες νοσοκομεία για την προστασία των ευάλωτων μελών της κοινωνίας.



Η Νότια Αφρική έχει πληγεί σκληρά από την παγκόσμια ύφεση, χάνοντας 900.000 θέσεις εργασίας το περασμένο έτος ανεβάζοντας την κορυφή της ήδη υψηλής ανεργίας.



Της Νότιας Αφρικής τα εργατικά συνδικάτα δήλωσαν ότι θα μειώσουν τους δεσμούς τους με το κυβερνών κόμμα, και θα σχεδιάσουν τη διεύρυνση της απεργίας εντός του εθνικού δημόσιου τομέα , εάν δεν ικανοποιηθούν τα αιτήματά τους. Η παρουσία των εργατικών συνδικάτων ήταν από τους βασικούς υποστηρικτές του κυβερνώντος Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου (ANC) και του Jacob Zuma, πρόεδρου της χώρας, βοηθώντας τον να κερδίσει τις τελευταίες εκλογές.



Οι τελευταίες δηλώσεις από τους ηγέτες της ένωσης ήταν από τα ισχυρότερα σήματα μέχρι σήμερα ότι η οργανωμένη εργασία μπορεί και είναι έτοιμη να κόψει, ή να αλλάξει, τη σχέση της με το ANC που το στήριξε, στον αγώνα για τον τερματισμό του απαρτχάιντ.









Κινητοποιήσεις των εργαζομένων πραγματοποιήθηκαν σε μεγάλες πόλεις και κωμοπόλεις της Νότιας Αφρικής, συμπεριλαμβανομένης της Πρετόρια που είναι η πρωτεύουσα, το Κέιπ Τάουν, Γιοχάνεσμπουργκ, Limpopo, KwaZulu-Natal και τη βορειοδυτική επαρχία, μεταξύ άλλων.

http://libcom.org/news/miners-join-south-african-public-sector-strike-27082010

Bocas del Toro, Παναμάς Οργή στις μπανανοφυτείες

Το πρωινό της Κυριακής στις δεκαεπτά του περασμένου Ιούλη, μια πένθιμη ακολουθία εκατοντάδων ανθρώπων συνόδεψε στην τελευταία κατοικία τους, στο νεκροταφείο Finca 6 της Changuinola τους δύο σκοτωμένους μπανανέρος από τα αστυνομικά πυρά στη διάρκεια της σκληρής δεκαήμερης σύγκρουσης που προηγήθηκε στην περιοχή και επεκτάθηκε σε ολόκληρο τον Παναμά. Ο Βιργίλιο Καστίγιο και ο Αντόνιο Σμιθ, που πυροβολήθηκαν σε διαφορετικά περιστατικά, είναι οι δύο γνωστοί και επίσημα αναγνωρισμένοι νεκροί από την κυβέρνηση, αν και ο πραγματικός αριθμός είναι μεγαλύτερος, όπως ισχυρίζονται τα συνδικάτα και ανθρωπιστικές οργανώσεις. Τα γεγονότα ξεκίνησαν στις 2 του Ιούλη, όταν τεσσερισήμισι χιλιάδες εργάτες στις φυτείες μπανάνας της Bocas Fruit Co, θυγατρικής της πολυεθνικής Τσικίτα, στη φτωχή βόρεια επαρχία Bocas del Toro, οργανωμένοι στο ισχυρό συνδικάτο Sitraibana άρχισαν να απεργούν. Σύντομα η απεργία γενικεύτηκε και σε άλλες μπανανοφυτείες και γεωργικές επιχειρήσεις και γενικεύτηκε όταν η κυβέρνηση έστειλε χιλιάδες αστυνομικούς για να την καταστείλουν. Για αρκετές ημέρες η Changuinola, μια πόλη πενήντα χιλιάδων κατοίκων, μετατράπηκε σε οχυρό από τους απεργούς, αποκλείστηκαν οι οδικές προσβάσεις και οι κεντρικοί δρόμοι μετατράπηκαν σε πεδία σκληρών συγκρούσεων. Οι αστυνομικοί χρησιμοποίησαν πρωτοφανή βία, πυροβολώντας στο ψαχνό με καραμπίνες, έριξαν τόνους χημικών, τραυμάτισαν πάνω από εκατό διαδηλωτές και προχώρησαν σε εκατοντάδες συλλήψεις. Όλα αυτά δίχως να μπορέσουν να κάμψουν την αντίσταση των εξεγερμένων, οι οποίοι αποσύρθηκαν από τους δρόμους μόνο όταν η κυβέρνηση αναγκάστηκε να υποχωρήσει έστω προσωρινά.


Στον Παναμά, από το Μάη του 2009, που την προεδρία ανέλαβε ο ακροδεξιός εκατομμυριούχος, ιδιοκτήτης αλυσίδας σούπερ-μάρκετ, Ρικάρντο Μαρτινέλι, έχει ξεκινήσει στην κυριολεξία ένας σκληρός αντικοινωνικός εσωτερικός πόλεμος. Στόχος η πλήρη εξάλειψη κάθε εργατικής, κοινωνικής και δημοκρατικής κατάκτησης προς όφελος των βορειοαμερικάνικων, κυρίως, πολυεθνικών και της τοπικής λευκής ολιγαρχικής μειοψηφίας. Έτσι μετά τον νόμο για την απαγόρευση των διαδηλώσεων και των αποκλεισμών δρόμων που προβλέπει ποινές έως και πέντε χρόνων φυλάκιση, το γνωστό Ley Carcelazo (νόμος-φυλακή), ο Μαρτινέλι πέρασε με συνοπτικές διαδικασίες στην Εθνοσυνέλευση τον νόμο 30 ή νόμο-λουκάνικο (Ley-Chorizo), που μεταξύ άλλων προβλέπει την απόλυση των απεργών και την πλήρη ασυδοσία των εργοδοτών να προσλαμβάνουν απεργοσπάστες, καθώς και την ατιμωρησία των αστυνομικών. Αυτός ο νόμος σε συνδυασμό με την έκρηξη των κοινωνικών προβλημάτων, πυροδότησε την εξέγερση των μπανανέρος, στην πιο φτωχή περιοχή της χώρας, στα σύνορα με την Κόστα-Ρίκα, όπου η επίσημη φτώχεια ξεπερνάει το 90% και η πλειοψηφία των κατοίκων που είναι αυτόχθονες δουλεύουν στα μπανανοχώραφα με 1,2 δολάρια το πολύ την ώρα, παράγοντας το 70% της εθνικής παραγωγής. Εκτεθειμένοι στη βία των μπράβων των εργοδοτών, στις αυθαιρεσίες των αμερικάνικων πολυεθνικών σαν την Τσικίτα, την Ντολ και την Ντελ Μόντε και στις επιδράσεις των σκληρών αγροχημικών με τα οποία ποτίζονται οι φυτείες.

Η εξέγερση των μπανανέρος, που είναι η ραχοκοκαλιά του ιστορικού εργατικού κινήματος της χώρας, μαζί με αυτό των εργατών στη διώρυγα, και η άγρια καταστολή αποτέλεσαν τον πυροδότη μιας γενικής κοινωνικής αφύπνισης. Στις 13 του Ιούλη κηρύχτηκε γενική απεργία με μεγάλη επιτυχία ειδικά στον τομέα των κατασκευών και στην εκπαίδευση, ενώ απεργίες με ιδιαίτερα αιτήματα κηρύχτηκαν και σε άλλες πόλεις και κλάδους. Απεργίες πραγματοποιήθηκαν επίσης στο εργοστάσιο της Κόκα-Κόλα αλλά και στην εταιρεία που φτιάχνει την επέκταση της διώρυγας. Συγκρούσεις ακόμη έγιναν στο Πανεπιστήμιο της πρωτεύουσας. Ύστερα από την προσωρινή αναστολή εφαρμογής του νόμου 30, που παρελκυστικά η κυβέρνηση Μαρτινέλι έθεσε σε δημόσιο διάλογο και κάποιες αόριστες υποσχέσεις για αύξηση εξήντα σεντς στο ωρομίσθιο, οι περισσότεροι μπανανέρος ξαναγύρισαν στη δουλειά. Το μεγάλο ρήγμα όμως που δημιούργησε η δεκαήμερη μάχη ήδη έχει αλλάξει πολλά στο κοινωνικό κλίμα στην χώρα. Και όλοι βρίσκονται σε ετοιμότητα για τον επόμενο γύρο μιας σύγκρουσης που πολλοί θεωρούν αναπόφευκτη.

* Διαβάστε μια αναλυτική παρουσίαση για την ιστορία της παραγωγής μπανάνας στον Παναμά στην διεύθυνση http://www.members.tripod.com/foro_emaus/BanPlantsCA.htm
. Δείτε φωτογραφίες από την εξέγερση στο http://www.youtube.com/watch?
v=fbTEMYwVvZ4&feature=player_embedded#
και αναζητείστε το ντοκιμαντέρ «Μπανάνες», σουηδικής παραγωγής για την εγκληματική δράση της πολυεθνικής Ντολ στις μπανανοφυτείες της Νικαράγουας, του Fredrik Gertten, ο οποίος μίλησε στην προβολή της ταινίας στο τελευταίο φεστιβάλ στην Θεσσαλονίκη http://www.youtube.com/watch?v=RsqtQF6sxMQ
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1202626

http://atheatoskosmosps.blogspot.com/2010/08/bocas-del-toro.html



επιφαλης εργασια,αυοδιαχειρηση και κοοπερατιβες-ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΗ ΤΗΣ ΑΙΤ

Αρχές Αυγούστου έγινε μία κατασκήνωση της Διεθνούς Ένωσης Εργαζομένων (ΑΙΤ) στην Ισπανία, με θέμα "Επισφαλής εργασία, αυτοδιαχείριση και κοοπερατίβες".






Συμμετείχαν πάνω από 100 άτομα από τις εξής οργανώσεις της ΑΙΤ: ΝSFNορβηγίας (όπου τώρα είναι η γενική γραμματεία της ΑΙΤ), ZSP Πολωνίας, PA Σλοβακίας, KRAS Ρωσίας, USI Ιταλίας, SolFed Αγγλίας, FAU Γερμανίας, CNT-ΑΙΤ Γαλλίας, CNT-ΑΙΤ Ισπανίας και SP Πορτογαλίας. Συμμετείχαν και κάποιοι από το Περού (από την εφημερίδα “Humanidad”) και άτομα από τη FAI (Αναρχική Ιβηρική Ομοσπονδία) και δεν ήταν η FORA Αργεντίνης.





Αξιοσημείωτα πράγματα:

- η SP ενημερώνει ότι στην Πορτογαλία, στο ArcosdeValdevez οι εργάτες πήραν τα μηχανήματα και λειτουργούν το εργοστάσιο με αυτοδιαχείρηση.



- η KRAS ενημερώνει για την κατάσταση στη Ρωσία: κάθε χρόνο φτάνουν στη Μόσχα 2 εκατ. εργαζόμενοι και μόνο οι 200.000 είναι νόμιμοι, οι περισσότεροι από τις ανατολικές δημοκρατίες, και αυτό δημιουργεί μία κατάσταση αιώνιας επισφάλειας που ελέγχεται από τις μαφίες και ο κόσμος φοβάται. Σε ένα σουπερμάρκετ οι εργαζόμενοι απέργησαν και η KRAS στήριξε και δημοσιοποίησε τον αγώνα, αλλά η αστυνομία χρησιμοποίησε ένα "νόμο για επικίνδυνα στοιχεία" για να τον διαλύσει. Η KRAS δεν είναι νόμιμη και είναι δύσκολο τώρα να νομιμοποιηθεί.

http://athens.ese-gr.org/

Συνεχίζουμε τον αγώνα ενάντια στην διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης



Σήμερα πραγματοποιήθηκε παράσταση διαμαρτυρίας μπροστά από το υπουργείο παιδείας από δεκάδες διοριστέους, αναπληρωτές, ωρομίσθιους και αδιόριστους συναδέλφους, που απαιτήσαμε από την κυβέρνηση να καλύψει με μαζικούς μόνιμους διορισμούς όλα τα κενά που δημιουργήθηκαν στα δημόσια σχολεία. Η ηγεσία του υπουργείου αρνείται προκλητικά να υλοποιήσει την αρχική της δέσμευση ότι θα γίνεται ένας μόνιμος διορισμός για κάθε συνταξιοδότηση, ενώ παράλληλα παραβιάζει και την πιο στοιχειώδη νομιμότητα, αφού αφήνει εκτός διορισμών πάνω από 3.000 συναδέλφους, που με βάση τους υπάρχοντες νόμους κατοχύρωναν δικαίωμα διορισμού από φέτος. Η παρουσία των συναδέλφων ήταν μαχητική αφού πολιορκήσαμε το υπουργείο για πολλές ώρες. Απαντώντας στην επίμονη άρνηση της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου να δεχθεί αντιπροσωπεία συναδέλφων, “ξηλώσαμε” τη σιδερένια πόρτα που έφρασσε την είσοδο και αντιμετωπίσαμε την επέμβαση των δυνάμεων των ΜΑΤ που προσπάθησαν να μας απωθήσουν και να διαλύσουν τη συγκέντρωση. Κάναμε ξεκάθαρο ότι δεν θα αποχωρήσουμε αν δεν παρουσιαστεί να μας μιλήσει εκπρόσωπος της πολιτικής ηγεσίας. Μετά από αρκετές ώρες πιέσεων αναγκάσαμε τον υφυπουργό παιδείας Πανάρετο να κατέβει στο σημείο της συγκέντρωσης. Παρά την πίεση των συναδέλφων και την απαίτηση του Σωματείου να δώσει απαντήσεις στα αιτήματά μας, επανέλαβε τα γνωστά μισόλογα της κυβέρνησης, χωρίς να αναλάβει οποιαδήποτε δέσμευση για τίποτα. Τελικά επιβάλαμε να γίνει συνάντηση με το υπουργείο, που πραγματοποιήθηκε λίγη ώρα αργότερα παρουσία της υφυπουργού Χριστοφιλοπούλου.










Στη συνάντηση αυτή η υφυπουργός, για το θέμα των διοριστέων του προηγούμενου ΑΣΕΠ, είπε ότι μέσα στο 2010 θα προσληφθούν ως αναπληρωτές και από το 2011 ως μόνιμοι. Όσον αφορά τους διορισμούς των υπόλοιπων διοριστέων συναδέλφων (30μηνο, 24μηνο με ΑΣΕΠ, πίνακας 60-40) ούτε λόγος. Ανέφερε ότι ο νόμος που προβλέπει έναν μόνιμο διορισμό για κάθε συνταξιοδότηση θα ισχύσει όχι από την έναρξη της φετινής σχολικής χρονιάς αλλά από το 2011. Επίσης ανέφερε ότι τα σχολεία της πρωτοβάθμιας θα λειτουργήσουν με 25άρια-27άρια τμήματα και αυτά της δευτεροβάθμιας με 30άρια. Για την ΠΔΣ, κατόπιν ερώτησης του Σωματείου, είπε ότι θα λειτουργήσει στα σχολεία που υπάρχει “πραγματική ανάγκη” και επισήμανε για πολλοστή φορά τη υπεραριθμία που παρουσιάζεται στους συναδέλφους της πληροφορικής.









Καμία απάντηση της υφυπουργού δεν μας αφήνει να εφησυχάσουμε. Συνεχίζουμε τον αγώνα ενάντια στην διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης. Καλούμε όλους τους συναδέλφους σε μαζικούς και ανυποχώρητους αγώνες. Το Σωματείο διοργανώνει και καλεί σε :









Έκτακτη Γενική Συνέλευση την Παρασκευή 3 Σεπτέμβρη στις 17:00 στο ΕΚΑ(Μάρνης και 3ης Σεπτεμβρίου)









ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ το Σάββατο 11 Σεπτέμβρη στα εγκαίνια της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης









ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:









Απόσυρση του νόμου της Διαμαντοπούλου.









Μονιμοποίηση όλων όσων έχουν εργαστεί στο δημόσιο σχολείο.









Άμεση απορρόφηση όλων όσων έχουν τις προϋποθέσεις μονιμοποίησης από το νόμο (διοριστέοι ΑΣΕΠ, 30μηνο, 24μηνο με ΑΣΕΠ, πίνακας 60-40).









Μαζικούς διορισμούς. Οργανικές θέσεις για κάθε ειδικότητα.















Κατάργηση της ωρομισθίας και κάθε μορφής ελαστικής εργασίας. Αναπληρωτές μόνο σε πραγματικές περιπτώσεις αναπλήρωσης.


ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΛΑΣΤΙΚΑ ΑΠΑΣΧΟΛΟΥΜΕΝΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ
Σ.Ε.Α.Ε (ΩΡΟΜΙΣΘΙΩΝ - ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΩΝ)



Website: http://seae.terapad.com/


e-mail: somatio_orom_anapl@yahoo.gr



Κατεβάστε το συνημμένο αρχείο:  http://athens.indymedia.org/local/webcast/uploads/deltio_26-08-2010_kalo.doc

 
 

 

καλεσμα για δρασεις στο Μετρο


την Δευτέρα 30/8 στις 8.00μμ στην αίθουσα του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ-ΧΑΡΤΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ (Λόντου 6 Εξάρχεια) θα γίνει μια συνάντηση εργαζόμενων στο Μετρό που κάνουν καλεσμα και σε άλλους εργαζόμενους και χρήστες των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς για την οργάνωση κάποιων κινήσεων σε σταθμούς Μετρό. παρακάτω παραθέτω κι ένα σημείωμα που μας έστειλαν (όπως σημειώνουν, το κάλεσμα είναι ανοιχτό και για όποιον ενδιαφέρεται)


Καλησπέρα, είμαστε εργαζόμενοι στο Μετρό, που πήραμε την πρωτοβουλία να καλέσουμε μια συνάντηση με θέμα την πραγματοποίηση δράσης (με χαρακτήρα αντιπληροφόρησης) στους χώρους των σταθμών του Μετρό. Ο στόχος της δράσης είναι η ενημέρωση του κόσμου για τις αλλαγές στο εργασιακό καθεστώς (τόσο στο Μετρό αλλά και στις συγκοινωνίες γενικότερα) και το πώς αυτές θα επηρεάσουν την καθημερινότητά του. Επιδίωξή μας είναι να αναδεχθεί η αναγκαιότητα της αλληλεγγύης μεταξύ των εργαζομένων αλλά και η σύνδεση των αιτημάτων μας με τις ανάγκες του κόσμου που χρησιμοποιεί τα ΜΜΜ. Για αυτό το λόγο θα θέλαμε να χρησιμοποιήσουμε τα γραφεία σας τη Δευτέρα 30 Αυγούστου στις 20:00.Είναι αυτονόητο πως το κάλεσμα είναι ανοιχτό σε όποιον/α επιθυμεί να συμμετέχει

Ενημέρωση για τις εξελίξεις στον χώρο του αεροδρομίου για τον συναδελφο Ν Γουρλά.

Η ΕΡΓΟΔΟΣΙΑ της « Papasotiriou Presspoint» ΒΡΙΣΚΕΙ ΣΥΜΜΑΧΟ ΤΟ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΟ ΠΙΑ ΣΩΜΑΤΕΙΟ Συνάδελφοι Μια νέα επίθεση σπίλωσης και συκοφάντησης του αγώνα του συναδέλφου δρομολογείται από την εργοδοσία αυτή την φορά με σύμμαχο το επιχειρησιακό σωματείο της εταιρίας« Papasotiriou Presspoint» που από τις αρχές Ιούνη η πλειοψηφεία του έχει περάσει σε ανθρώπους που ελέγχει η εργοδοσία Είναι οι ίδιοι που όταν το προηγούμενο Δ.Σ υπέγραφε συμβάσεις πάνω από αυτές της ΓΣΕΕ και τις κλαδικές στρεφόταν ενάντια στο σωματείο με υπογραφές τους και ζητούσαν να μην προσφεύγει το Δ.Σ στον ΟΜΕΔ αλλά να δεχόμαστε αυτά που δίνει η εργοδοσία, το τίποτα δηλαδή. Η εργοδοσία σε πλήρη συνεργασία με αυτή την ομάδα μεθόδευσε την άλωση του σωματείου αφού προηγούμενα είχε καταφέρει να απομακρύνει από την εταιρεία τρία μέλη του προηγούμενου Δ.Σ αλλά και πολλούς άλλους συναδέλφους που στήριζαν την προηγουμένη Διοίκηση. Για να κατανοηθεί το μέγεθος της τρομοκρατικής επίθεσης που εξαπολύθηκε από την εργοδοσία και τους ανθρώπους της είναι χαρακτηριστικό ότι κατόρθωσαν με διάφορα μέσα να παραιτήσουν την εκλεγμένη από την τελευταία εκλοαπολογιστική συνέλευση εφορευτική επιτροπή η οποία από τους τέσσερις συναδέλφους οι τρεις παραιτήθηκαν τρεις μέρες μετά την εκλογή τους επικαλούμενοι «προσωπικούς λόγους». Ήταν φυσικό αφού εκλέχτηκαν στην διοίκηση ότι το πρώτο πράγμα που θα έκαναν θα ήταν να ξεκαθαρίσουν τους λογαριασμούς τους με τον συνάδελφο Γουρλά, προηγούμενο πρόεδρο του σωματείου, που βρίσκεται σε επίσχεση εργασίας από τις 15 του ΙΟΥΛΗ ζητώντας τα δεδουλευμένα που παρανόμως παρακρατεί η εταιρία αλλά και να σταματήσουν οι διώξεις και διακρίσεις σε βάρος του, να σταματήσουν οι συνεχείς μετακινήσεις του χώρου εργασίας του που αποβλέπουν στην απομάκρυνση του από τους εργαζόμενους του αεροδρομίου. Μην κρατώντας ούτε καν τα προσχήματα, η πρώτη ανακοίνωση που έβγαλε η πλειοψηφία του νεοεκλεγέντος Δ.Σ ήταν ένας συκοφαντικός λίβελος ενάντια στον συνάδελφο όπου υιοθετούνταν το σύνολο των συκοφαντιών και ψευδών της εργοδοσίας όλη η νομική επιχειρηματολογία της εταιρίας ενάντια στον συνάδελφο. Τον απειλούσαν δε ότι θα τον διαγράψουν από το σωματείο «για διατάραξη της συνεργασίας μεταξύ εργοδοσίας και εργαζομένων» απειλή όπου και έκαναν πράξη σε μια παρωδία γενικής συνέλευσης όπου δεν μπήκαν καν στο κόπο να ειδοποιήσουν τον συνάδελφο αλλά με παράνομες και αντικαταστατικές διαδικασίες πάρθηκε απόφαση από 17 άτομα στα 60 μέλη που έχει το σωματείο ότι ο συνάδελφος διαγράφεται. Η απόφαση φυσικά είναι άκυρη αφού όχι μόνο γιατί δεν τηρηθήκαν οι διαδικασίες αλλά και για το ίδιο σκεπτικό της το οποίο ήταν ανύπαρκτο. Όλα αυτό το σκηνικό στήθηκε ακριβώς για να μπορέσει η εργοδοσία να χρησιμοποιήσει την δήθεν διαγραφή του συναδέλφου στο νομικό της οπλοστάσιο. Συνάδελφοι Η παραπάνω περιγραφή αντανακλά της συνθήκες που δίνουν την μάχη όσοι βρισκόμαστε στον χώρο του αεροδρομίου. Μια ανάλογη μεθόδευση επιχειρήθηκε και στο σωματείο της CPS, όπου πολλοί συνάδελφοι είναι και μέλη του συνδικάτου, αλλά και σε διάφορους χώρους όπου προσπαθεί το συνδικάτο να δραστηριοποιεί. Επιβεβαιώνει τελικά ότι υπάρχει ενιαίο κέντρο «συντονισμού» της επίθεσης εναντίον του Συνδικάτου, όπου σε αυτό εντάσσεται το συνδικαλιστικό κατεστημένο του χώρου, (είναι χαρακτηριστικό ότι η ΟΠΑΜ μια ομοσπονδία η οποία δεν απεργεί ούτε καν και σε αυτές της απεργίες της ΓΣΕΕ ήταν η πρώτη που μπήκε στον χορό της καταγγελίας του συνδικάτου σαν δήθεν «διασπαστικό» και «κομματικοποιημένο»). Εργοδοτικοί «συνδικαλιστές», ακόμα και τραμπούκοι, απειλούν και συκοφαντούν συναδέλφους, μάλιστα ένας από αυτούς έχει μηνυθεί για αυτή του την πρακτική. Ο μηχανισμός αυτός κατευθύνεται από τους εργοδότες και τους εργολάβους του αεροδρομίου που θέλουν με οποιανδήποτε τρόπο να μην μπορέσει να δημιουργηθεί το συνδικάτο, τρομοκρατώντας τους εργαζομένους που θα ήθελαν να εγγραφούν σε αυτό. Σοβαρή ευθύνη φέρνει η ίδια η εταιρία διαχείρισης του Αεροδρομίου (ΑΙΑ) η όποια πέρα από το γεγονός ότι δεν ασχολείται σε καμιά περίπτωση με τις πάμπολλες παραβιάσεις της εργατικής νομοθεσίας, όπως οφείλει, κάποια στελέχη της συμμετέχουν ανοικτά σε όλες αυτές της μεθοδεύσεις ενάντια στο συνδικάτο. Οι καταγγελίες του συναδέλφου πρώην προέδρου του σωματείου των αχθοφόρων όπου αφού απομακρύνθηκε από την εταιρία και αφού βρήκε δουλειά σε άλλη εταιρία του αεροδρομίου απολύθηκε μετά από δυο μήνες, όπου του είπαν καθαρά ότι η απόλυση του δεν είχε να κάνει με την δουλειά την οποία εκτελούσε με συνέπεια αλλά ήταν κατόπιν άνωθεν εντολής δείχνει ότι υπάρχει τελικά μαύρη λίστα από ταξικούς συνδικαλιστές, όσους εργαζομένους αγωνίζονται ενάντια στην εργοδοτική αυθαιρεσία. που έχουν μπει στο στόχαστρο όλων των μηχανισμών της εργοδοσίας. ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ Κάνουμε έκλυση σε όλο το συνδικαλιστικό κίνημα όλων τον βαθμίδων, σε πρωτοβάθμια σωματεία , σε κάθε ταξική εργατική συλλογικότητα, σε κάθε ταξικό συνδικαλιστή, σε κάθε διανοούμενο, σε κάθε προοδευτικό άνθρωπο, σε κάθε πολιτική και κινηματική συλλογικότητα, να καταδικάσουν με υπογραφές, ψηφίσματα το μαύρο μέτωπο εργοδοτών και εργοδοτικών συνδικαλιστών. Να συμπαρασταθούν στον αγώνα που κάνουμε για να μην περάσουν οι μεθοδεύσεις για απόλυση του συναδέλφου Ν. ΓΟΥΡΛΑ να σταματήσουν οι διώξεις συνδικαλιστών. Τα συνδικάτο θα καλέσει πλατιά σύσκεψη στο προσεχές διάστημα για την δημιουργία πλατιάς επιτροπής αλληλεγγύης και αγώνα όπου θα συντονίσει όλες της ενέργειες κινηματικές και νομικές για να ανατραπούν τα σχέδια εργοδοσίας και εργοδοτικών συνδικαλιστών.


ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΑΕΡΟΛΙΜΕΝΑ ΑΘΗΝΩΝ» (ΣΕΕ-ΔΑΑ)

ΠΡΩΤΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑΠΟΥ ΕΦΑΡΜΟΖΕΙ ΤΑ ΝΕΑ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ:UPS, Mía πολυεθνική εταιρεία που, ενώ έχει πολλά εκατομμύρια κέρδη, απολύει τους εργαζoμένους της στη Vallecas (Μαδρίτη)

Η UPS, αμερικάνικη πολυεθνική ταχυμεταφορών, έχει αρχίσει να απολύει τους εργαζομένους της στη Vallecas (Μαδρίτη) και έτσι είναι η πρώτη εταιρεία που εφαρμόζει τα νέα αντεργατικά μέτρα που ψηφίστηκαν στις 18 Ιουνίου. Το έχει κάνει πονηρά, στις αρχές του καλοκαιριού, ελπίζοντας ότι η απάντηση στην επίθεσή τους θα ήταν ελάχιστη. Και δειλά, βάζοντας σεκιουριτάδες να δώσουν τις επιστολές με τις απολύσεις στους εργαζομένους. Μέχρι τώρα έχουν γίνει ήδη 18 απολύσεις.


Τα δύο τελευταία χρόνια, η UPS προσπάθησε τρεις φορές να προβεί σε μαζικές απολύσεις και να αλλάξει τους οικονομικούς και εργασιακούς όρους μέσα στην εταιρεία και επιχείρηση να καταργήσει τη συλλογική σύμβαση που με τόσο κόπο καταφέραμε να υπογραφεί.

Μετά από μεγάλο αγώνα, οι δύο πρώτες προσπάθειες απολύσεων και τα αντίστοιχα νέα μέτρα της εταιρείας απορριφθήκαν από το υπουργείο εργασίας και την τοπική κυβέρνηση της Μαδρίτης, που αποφάνθηκαν ότι δεν υπήρχε κανένας λόγος για να γίνουν απολύσεις. Η διεύθυνση της UPS έκανε πίσω όταν ήταν έτοιμη να προωθήσει νέες αλλαγές ενάντια στους εργαζομένους, για να μην βρουν πάλι την αντίθεση των κρατικών φορέων.

Με αυτά τα προηγούμενα, και ενώ το πρώτο εξάμηνο του 2010 η UPS είχε καθαρά κέρδη 1.378 εκατομμυρίων δολλαρίων, ένα 63% περισσότερο από ό,τι την ίδια περίοδο της προηγούμενης χρονιάς, η εταιρεία εφαρμόζει αυτό που τώρα ονομάζουν «αντικειμενική ατομική απόλυση», με αποζημίωση 20 ημέρες για κάθε μέρα εργασίας.

Και το κάνουν χρησιμοποιώντας τα ίδια επιχειρήματα: «οι λόγοι των απολύσεων είναι οικονομικοί, οργανωτικοί και έχουν να κάνουν με την παραγωγή», επιχειρήματα που τους έχουν πει ήδη δύο φορές ότι δεν υφίστανται, δίνοντας το δίκαιο στους εργαζόμενους που αγωνιστήκαμε για την υπεράσπιση των θέσεων εργασίας και τα εργασιακά μας δικαιώματα!!

Τώρα, στηριζόμενη στα νέα μέτρα, η UPS προσπαθεί να κάνει αυτό που δε μπόρεσε να κάνει πριν, αφήνοντας στο δρόμο τους περίπου 100 εργαζόμενους που είμαστε τώρα στο παράρτημα της Vallecas (όπου πριν 2 χρόνια ήμασταν 200).

Με αυτό τον τρόπο, η διεύθυνση της UPS είναι η πρώτη που εφαρμόζει αυτό που πολλές εταιρείες θέλουν να εφαρμόσουν το Σεπτέμβρη, με τα νέα αντεργατικά μέτρα, απολύοντας πιο εύκολα και φθηνά. Θέλουν να αντικαταστήσουν τους μόνιμους και με δικαιώματα εργαζομένους με επισφαλείς εργαζόμενους, που θα δουλεύουν για λιγότερα χρήματα και με λιγότερα δικαιώματα. Θέλουν επίσης να είναι υποταγμένοι εργαζόμενοι. Αυτός είναι ο σκοπός των νέων μέτρων: να έχουν τραπεζίτες και πολυεθνικές όλο και περισσότερα κέρδη!

Είναι πολλοί οι λόγοι, λοιπόν, για να κατεβούμε στη γενική απεργία της 29 Σεπτέμβρη, η οποία θα έπρεπε να είχε κηρυχτεί πολύ νωρίτερα. Είναι πολλοί οι λόγοι επίσης για να συνεχίσουμε τις κινητοποιήσεις μας, μέχρι να ρίξουμε τα μέτρα.

Οι εργαζόμενοι της UPS Vallecas απευθυνόμαστε σε όλους εσάς για να καταγγείλουμε αυτή την κατάσταση και να ζητήσουμε ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΑΣ.



ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΛΗΨΗ ΤΩΝ ΑΠΟΛΥΜΕΝΩΝ!

ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΩΝ ΘΕΣΕΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΣ!

ΚΑΤΩ ΤΑ ΝΕΑ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ!

Επιτροπή Εργαζομένων της εταιρείας UPS στη Vallecas
 
 
 
ΣΤΕΙΛΕ ΤΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΣΟΥ ΣΤΗΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ



απαιτώντας την επαναπρόσληψη των απολυμένων:


Arancha Fernández Igoa Luis Arriaga


Directora de Recursos Humanos Director General de UPS España


afernandezigoa@ups.com larriaga@ups.com






  ή μέσω Ιντερνετ στο blog:  http://ereupsvallecas.blogspot.com/

πηγη:http://athens.ese-gr.org/

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΑ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ:Απάντηση σε συκοφαντικό δημοσίευμα της εφημερίδας "Ριζοσπάστης"

Σχετικά με τα όσα αναφέρετε σε σχόλιο της εφημερίδας σας (http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=5792595&publDate=17/8/2010 ) σχετικά με τη Συλλογική Σύμβαση Εργασίας που υπέγραψε ο Σύλλογος Εργαζόμενων στα Φροντιστήρια Καθηγητών (ΣΕΦΚ) θα θέλαμε να παρατηρήσουμε τα ακόλουθα. Ο συντάκτης του άρθρου μπορεί να μην παρέλειψε, με επιμέλεια που θα ζήλευε και το συνδικαλιστικό της Ασφάλειας, να αναφερθεί στις πολιτικές τοποθετήσεις της πλειοψηφίας του ΔΣ του ΣΕΦΚ, όμως παρέλειψε να αναφερθεί στην ουσία του ζητήματος. Ο ΣΕΦΚ κατήγγειλε την ισχύουσα ΣΣΕ το Γενάρη και μετά ήταν σε διαδικασία διαπραγματεύσεων αρχικά και μεσολάβησης στον ΟΜΕΔ μετά. Η σύμβαση που υπογράψαμε ήταν η πρόταση του μεσολαβητή. Όπως είναι γνωστό, εάν δεν γίνει αποδεκτή από την εργατική πλευρά η πρόταση του μεσολαβητή, μετά δεν μπορεί να υπάρξει προσφυγή στη διαιτησία και πρέπει να ξεκινήσει η διαδικασία από την αρχή. Επειδή, όμως, θα είχαν περάσει 6 μήνες από την καταγγελία της σύμβασης, αυτή θα έπαυε να ισχύει. Καθώς στον κλάδο μας υπάρχουν μόνο συμβάσεις ορισμένου χρόνου αυτό θα σήμαινε ότι οι εργαζόμενοι καθηγητές φροντιστηρίων θα υπέγραφαν ατομικές συμβάσεις το Σεπτέμβρη χωρίς κατώτερες αμοιβές, χωρίς αργίες και διακοπές, χωρίς κανένα απολύτως δικαίωμα. Αποδεχτήκαμε, επομένως, μια σύμβαση που διατηρεί όλες τις θεσμικές κατακτήσεις του ΣΕΦΚ (45λεπτο μάθημα, υποχρεωτικές αργίες και ημέρες διακοπών που αμείβονται, υποχρεωτική επαναπρόσληψη εγκύων συναδέλφων, αμειβόμενες ενημερώσεις και επιτηρήσεις) και έχει μισθολογικές αυξήσεις ανάλογες με αυτές της ΕΓΣΣΕ. Με αυτό τον τρόπο καταφέραμε ο κλάδος των εργαζόμενων καθηγητών φροντιστηρίων Μέσης Εκπαίδευσης στην Αττική να συνεχίσει να έχει σύμβαση και δικαιώματα. Γιατί δεν είχαμε το δικαίωμα ως σωματείο να απεμπολήσουνε μια συλλογική σύμβαση που με αγώνες κατακτήσαμε στο όνομα μιας υποτιθέμενης γραμμής ʽταξικής καθαρότηταςʼ, ούτε μπορούσαμε να στείλουμε τις/τους συναδέλφους να πηγαίνουν το Σεπτέμβρη να υπογράψουν ατομικές συμβάσεις πείνας και εξευτελισμού. Ξέρετε πολύ καλά ότι τα σωματεία συχνά βρίσκονται μπροστά σε εκβιασμούς στη διαδικασία της μεσολάβησης. Ο Ν. 1876/90, που ρυθμίζει μέχρι τώρα τη διαδικασία της μεσολάβησης και διαιτησίας, περιλαμβάνει αυτούς τους θεσμικούς εκβιασμούς για τα σωματεία, όπως είναι η υποχρέωση αποδοχής της πρότασης του μεσολαβητή, γιατί στον πυρήνα του είναι ένας νόμος ταξικής συνεργασίας και ταξικής ειρήνης. Μόνο που το νόμο αυτό τον ψήφισε η Οικουμενική Κυβέρνηση στην οποία συμμετείχε και το ΚΚΕ. Αυτό γιατί το αποσιωπάτε; Εκτός και εάν θα έπρεπε να ακολουθήσουμε το δρόμο του ʽΒύρωναʼ, του ιστορικού σωματείου της ξενόγλωσσης εκπαίδευσης, στο οποίο πλειοψηφούν οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ. Εκεί, όπως ξέρετε, η αποτυχία της πλειοψηφίας του ʽΒύρωναʼ να απαντήσει στις μεθοδεύσεις των εργοδοτών οδήγησε στο να έχει εδραιωθεί εργοδοτικό σωματείο, που κάνει εκλογές με μπράβους και λίστες καθηγητών κατευθείαν από τους εργοδότες, και το οποίο κατάφερε να έχει επιβάλει να είναι η δική του σύμβαση υποχρεωτική, σύμβαση κατά πολύ χειρότερη από αυτή που υπέγραφε παλιά ο ʽΒύρωναςʼ. Ποια ήταν η απάντηση της πλειοψηφίας του ΠΑΜΕ στο ʽΒύρωναʼ; Αντί να δώσει τη μάχη της μαζικοποίησης, προτίμησε να διεκδικήσει να ʽεκπροσωπήσειʼ και άλλους κλάδους, όπως τους εργαζόμενους καθηγητές σε φροντιστήρια Μέσης Εκπαίδευσης, υπονομεύοντας τη δράση του ΣΕΦΚ. Πόσο ταξική είναι η γραμμή της πλειοψηφίας του ʽΒύρωναʼ που προτείνει Σχέδιο Συλλογικής Σύμβασης που αποδέχεται τα ʽμπλοκάκιαʼ, τα οποία στο χώρο μας χάρη στη δράση του ΣΕΦΚ απαγορεύονται, και που προτείνει διαχωρισμό ʽεπαρκιούχωνʼ και ʽπτυχιούχωνʼ στα Κέντρα Ξένων Γλωσσών, αποδεχόμενη πλήρως μια αντιδραστική συντεχνιακή λογική; Όμως, νομίζουμε ότι το πρόβλημα δεν είναι η σύμβαση του ΣΕΦΚ, ή η διάθεση του συντάκτη σας να ασκήσει συναδελφική ή συντροφική κριτική. Το θέμα είναι η βαθιά παραταξιακή αντίληψη που θέλει τα σωματεία να είναι ταξικά όχι με βάση τη δράση τους, την ανεξαρτησία τους από το κράτος και τα αφεντικά, αλλά με βάση τις παρατάξεις στο εσωτερικό τους. Είναι η λογική που λέει ότι κάθε σωματείο στο οποίο δεν πλειοψηφεί το ΠΑΜΕ είναι εργοδοτικό. Είναι η άρνηση κάθε αγωνιστικού συντονισμού και αλληλεγγύης ανάμεσα στα ταξικά σωματεία. Είναι η συστηματική παραπληροφόρηση για τη δράση ακηδεμόνευτων μαχόμενων σωματείων όπως ο ΣΕΦΚ, που αντικειμενικά δημιουργεί σύγχυση στους εργαζομένους και υπονομεύει τη δράση αυτών των σωματείων. Για εμάς η διαχωριστική γραμμή είναι μία. Αυτή που διαχωρίζει τους εργαζομένους από το κεφάλαιο, την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, την ΕΕ, το ΔΝΤ, τον υποταγμένο συνδικαλισμό. Μόνο που για να χαράξουμε αυτή τη διαχωριστική γραμμή θα πρέπει να παλέψουμε και για την ενότητα, τη συναδελφικότητα και την αλληλεγγύη των εργαζομένων μέσα στον αγώνα. Μόνο έτσι θα μπορέσει το εργατικό κίνημα να κερδίσει στη μάχη ενάντια στις πολιτικές του ʽΜνημονίουʼ και να ανοίξει δρόμους για την κοινωνική χειραφέτηση και για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση.


ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΑ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ (ΣΕΦΚ)

Παρασκευή, 27 Αυγούστου 2010

Καλαμίτσι. Εργαζόμενη στο κρατητήριο επειδή ζητούσε αποζημίωση....

Στο κρατητήριο κατέληξε εργαζόμενη στο κάμπινγκ “ΘΑΛΑΤΤΑ” στο Καλαμίτσι Χαλκιδικής χθες Τετάρτη 25 Αυγούστου το απόγευμα, όταν διεκδίκησε αποζημίωση για την απόλυσή της. Η εργαζόμενη απασχολούνταν ως καθαρίστρια και ενώ γνώριζε ότι θα απασχοληθεί μέχρι το τέλος του μήνα, όταν πλέον τα αφεντικά δεν την χρειάζονταν άλλο, την ενημέρωσαν ότι σταματάει. Όπως ήταν λογικό η εργαζόμενη ζήτησε το λόγο αλλά και τις σχετικές αποζημιώσεις. Όταν αντιμετώπισε το σκληρό πρόσωπο και την ασυδοσία της εργοδοσίας φρόντισε να τους κάνει σαφές σε όλους τους τόνους ότι δεν πρόκειται να ανεχτεί την εκμετάλλευση και τον εξευτελισμό αλλά θα δεν θα φύγει από το κάμπινγκ αν δεν πάρει αυτά που της χρωστάνε.




Τα αφεντικά της λοιπόν για να την ξεφορτωθούν και να γλιτώσουν όποια τυχόν αποζημίωση της αναλογούσε, συνεργάστηκαν με την αστυνομία και με μία απλή μήνυση (πιθανόν για εξύβριση, διατάραξη κοινής ειρήνης κλπ) την οποία υπαγόρεψαν οι ίδιοι οι μπάτσοι, την έστειλαν στο αυτόφωρο με σύλληψη!! Το πιο χυδαίο σε όλη την υπόθεση ήταν ότι για να την ξεγελάσουν και να την ξεφορτωθούν της υποσχέθηκαν ότι θα της πληρώσουν ξενοδοχείο για να μείνει, αρκεί να αποχωρήσει από το κάμπινγκ! Η άτυχη γυναίκα οδηγήθηκε στο κρατητήριο...



Να σημειώσω για την αντικειμενικότητα του ρεπορτάζ ότι δεν γνωρίζω αν και τι δικαιούταν ως αποζημίωση και δεδουλευμένα, υπερωρίες κλπ αλλά σε κάθε περίπτωση η μεταχείρισή της ήταν άθλια και τραγική. Από την άλλη αν κρίνουμε από τις γενικότερες εργασιακές συνθήκες που επικρατούν στην επιχείρηση “ΘΑΛΑΤΤΑ ΚΑΜΠ Α.Ε.” ιδιοκτησίας Γεώργιου Τάσσου, αλλά και από τη συμπεριφορά της διοίκησης προς το προσωπικό, τότε μπορούμε να φανταστούμε ότι οι πιθανότητες η άτυχη γυναίκα να είχε δίκαιο στις διεκδικήσεις της είναι τεράστιες.



Πιο συγκεκριμένα: τα ωράρια εξοντωτικά για την πλειονότητα των εργαζομένων (μέχρι και 18 ώρες!!), η διατροφή ανθυγιεινή, και τα καταλύμματα άθλια. Το μισό προσωπικό μένει σε μικροσκοπικά μουχλιασμένα δωμάτια και το υπόλοιπο είναι πεταμένο έξω από το κάμπινγκ σε ένα χώρο με αντίσκηνα που μπροστά του οποιοσδήποτε καταυλισμός προσφύγων μοιάζει με ξενοδοχείο 5 αστέρων! Η δε αντιμετώπιση σε οποιονδήποτε διαμαρτυρηθεί για κάτι είναι “αυτό είναι κ άμα δε σ' αρέσει φεύγεις!” Ήδη από την αρχή της σεζόν δεκάδες εργαζόμενοι αποχώρησαν αγανακτισμένοι ή απολύθηκαν με συνοπτικές διαδικασίες.
πηγη: http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1202360

Ραντεβού επιτροπής Banquet και νέα κινητοποίηση

Έπειτα από την επιτυχία των τελευταίων κινητοποιήσεων, που έδειξαν το αδιέξοδο της εργοδοσίας και μπροστά στην εκδίκαση των ασφαλιστικών μέτρων κατά των εργαζομένων και της επιτροπής αλληλεγγύης, την Παρασκευή 27-8 θα πραγματοποιηθεί συνάντηση της επιτροπής στο ΕΚΘ (Ολύμπου με Αριστοτέλους) και διαμαρτυριά στις 8.30 με συγκέντρωση έξω από τη FENA (Γούναρη με Μητροπόλεως).




Όλοι εκεί να νικήσουμε την τρομοκρατική εργοδοσία!

Πέμπτη, 26 Αυγούστου 2010

Σωματείο Β-Χ Θεσσαλονίκης για ΔΕΘ και επόμενη περίοδο

Την Δευτέρα 23/8 συνεδρίασε το  σωματείο υπαλληλων βιβλιου-χαρτου Θεσσαλονίκης με θέματα:


-τις εξελίξεις μετά την υπογραφή της εθνικής συλλογικής σύμβασης ΓΣΕΕ-ΣΕΒ που καταδικάζει σε μειώσεις μισθών ακόμα και κλάδους που στο παρελθόν ειχαν επιτύχει αξιοπρεπείς κλαδικές συμβάσεις με αυξήσεις μισθών και θεσμικές κατακτήσεις



-τις νέες αλλαγες σε εργασιακές σχέσεις και ασφάλιση



-την εργατική απάντηση στις εξαγγελίες του πρωθυπουργού στα εγκαίνια της ΔΕΘ



Αποφασίστηκαν με ομοφωνία των παρόντων μελών του ΔΣ

-η πραγματοποίηση γενικής συνέλευσης του σωματείου την Δευτέρα 6/9 στις 7μμ στο ΕΚΘ για να συζητηθεί η κατάσταση στον κλάδο του βιβλίου μετά την εφαρμογή του μνημονίου (απολύσεις, αλλαγές εργασιακών σχέσεων,διάλυση ασφαλιστικών και εργασιακών δικαιωμάτων)



-η συμμετοχη του σωματείου σε ανεξάρτητη συγκέντρωση πρωτοβάθμιων σωματείων και άλλων συλλογικοτήτων το Σάββατο 11/9 στην Καμάρα με πορεία προς τα εγκαίνια της ΔΕΘ



-η συμμετοχή του σωματείου σε πανελλαδικό συντονισμό πρωτοβάθμιων σωματείων την Κυριακή 12/9 στη Θεσσαλονίκη



Σωματείο-υπαλλήλων βιβλίου - χάρτου Θεσσαλονίκης

Κείμενο-κάλεσμα για συγκρότηση Εργατικού μπλοκ Βάσης στη ΔΕΘ

ΚΑΛΕΣΜΑ της Κίνησης Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης για τη συγκρότηση του μπλοκ Εργατικών Σωματείων & Κινήσεων Βάσης στη διαδήλωση της ΔΕΘ




Μερικούς μήνες μετά την υπαγωγή της Ελλάδας στο ΔΝΤ με πρόσχημα την δήθεν διάσωση της ελληνικής οικονομίας και της ψευδεπίγραφης «εθνικής ενότητας» και τα νέα σκληρά μέτρα για εργαζόμενους, συνταξιούχους, νεολαία που επέβαλλαν ντόπιο (ΣΕΒ) και διεθνές κεφάλαιο (ΕΕ-ΔΝΤ-ΕΚΤ) σε αγαστή συνεργασία, με τις πλάτες του αστικού πολιτικού προσωπικού, η χώρα βρίσκεται και επίσημα στα όρια της χρεοκοπίας. Κατακτήσεις της εργατικής τάξης και της κοινωνίας, 100 και πλέον χρόνων, που πληρώθηκαν με τίμημα το αίμα του αγωνιζόμενου λαού, συντρίβονται μέσα σε μερικούς μήνες. Την ίδια στιγμή, οι υπαίτιοι της ελληνικής κρίσης, υπουργεία, τράπεζες, χρηματιστηριακό κεφάλαιο, οικονομικές και πολιτικές ελίτ, εργολάβοι, συνεχίζουν να απολαμβάνουν τον κλεμμένο πλούτο. Και το χειρότερο: στην προσπάθεια να διαιωνίσουν την ύπαρξή τους και να διασώσουν ένα χρεοκοπημένο σύστημα, οδηγούν στην εξαθλίωση όλο και μεγαλύτερα κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας. Χιλιάδες εργαζομένων πετιούνται στο δρόμο, χάνουν βασικά ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα, παίρνουν το δρόμο της ανεργίας και της επισφάλειας, συνθέτοντας τις στρατιές των μελλοντικών εξαθλιωμένων. Ταυτόχρονα, η ελληνική κρίση αποτελεί μέρος μιας παγκόσμιας συστημικής κρίσης και σʼ αυτό το πλαίσιο, ενώ ο καπιταλισμός ανασυντάσσει τις δυνάμεις του και εντατικοποιεί την εκμετάλλευση, οι από τα κάτω οφείλουν να οξύνουν τον κοινωνικό πόλεμο και να μετατρέψουν αυτή την συγκυρία σε ευκαιρία για την ολική ανατροπή.



Στη χώρα μας από τις αρχές του έτους και με αποκορύφωμα την 5η Μάη, η αντίδραση του κόσμου εκφράστηκε με μαζικές απεργίες, δυναμικές κινητοποιήσεις, καταλήψεις και συγκρούσεις. Οι καταπιεσμένοι του ελληνικού νεοφιλελευθερισμού δεν έχουν πλέον τίποτα να χάσουν, αλλά χιλιάδες λόγους για να αντιταχθούν τόσο στην σκληρή επίθεση κράτους-κεφαλαίου όσο και στην κυρίαρχη προπαγάνδα περί «εθνικής σωτηρίας» που έχει επιστρατευθεί σε όλους τους τόνους μέσω ΜΜΕ, κ.ά. με σκοπό να κάμψει και να παρακάμψει τον ταξικό ανταγωνισμό. Επιπλέον, πέρα από την ιερή συμμαχία κράτους και αφεντικών, το εργατικό κίνημα έχει να παλέψει κόντρα στις συνδικαλιστικές ελίτ της προδοτικής ΓΣΕΕ αφενός, ως «επίσημου διαπραγματευτή» των εργασιακών κεκτημένων με τον ΣΕΒ, και του ΠΑΜΕ αφετέρου, ως «αυτόβουλου διαχειριστή» των εργατικών αγώνων.



Η ιστορική συγκυρία δεν επιτρέπει πλέον στο συνδικαλιστικό/εργατικό κίνημα, που θέλει να λέγεται αγωνιστικό, ριζοσπαστικό ή αυτόνομο, να ενδίδει ούτε σε μικροπολιτικές ούτε σε συντεχνιακές λογικές. Αντιθέτως, καθιστά επιτακτικό το ζήτημα της αποδέσμευσης των πρωτοβάθμιων σωματείων και των εργατικών συσπειρώσεων από την ξεπουλημένη ΓΣΕΕ και το γραφειοκρατικό ΠΑΜΕ, και θέτει την οριστική ανατροπή του καπιταλισμού ως βασικό στόχο του κινήματος. Μόνο έτσι, μπορεί κατά τη γνώμη μας, να αποκτήσει ο αγώνας από τα κάτω εκείνα τα χαρακτηριστικά που θα τον φέρουν σε θέση ανοιχτής σύγκρουσης με κράτος και κεφάλαιο. Μόνο έτσι μπορεί η εργατική τάξη και η κοινωνία να πάρει τα πράγματα στα χέρια της: με εργατικά συμβούλια, καταλήψεις εργοστασίων και άμεσο έλεγχο της παραγωγής από τους προλετάριους και την αγωνιζόμενη κοινωνία.



Στη φετινή φιέστα της ΔΕΘ η πολιτική εξουσία με επικεφαλής τον πρωθυπουργό του ΔΝΤ και ένα επιτελείο «διαχειριστών», δεν έρχεται να υποσχεθεί τίποτα αλλά να προκαλέσει για ακόμη μια φορά, κλέβοντας και τις τελευταίες των κατακτήσεων μας και συντρίβοντας την λαϊκή αξιοπρέπεια. Ένα χρόνο μετά την περσινή ΔΕΘ και την μαζική απόπειρα ταξικής ανεξάρτητης πορείας στη Θεσσαλονίκη, ο αυτόνομος, ακηδεμόνευτος συνδικαλιστικός αγώνας από τα κάτω, μαζί με τα σωματεία και τις κινήσεις βάσης αποτελεί πλέον ΜΟΝΟΔΡΟΜΟ.



Εμείς σαν Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης παίρνουμε την πρωτοβουλία να καλέσουμε ανοιχτά σε διάλογο όλα τα σωματεία Βάσης & τις Εργατικές Κινήσεις για την από κοινού συγκρότηση του μπλοκ Εργατικών Σωματείων & Κινήσεων Βάσης με σκοπό αφʼ ενός την κοινή διαδήλωση στα εγκαίνια της ΔΕΘ μακριά από τους γραφειοκράτες της ΓΣΕΕ και το κομματικό μαγαζί του ΠΑΜΕ, και αφʼ ετέρου για να γίνει το πρώτο βήμα στη διαδικασία συγκρότησης του τρίτου πόλου στο εργατικό κίνημα, τον πόλο του αυτοοργανωμένου, επαναστατικού εργατικού κινήματος, που ζητάει τα πάντα για όλους τώρα και δεν αφήνει τίποτε σε κράτος και αφεντικά.



ΤΑΞΙΚΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΠΑΝΤΟΥ

Ή τώρα ή ποτέ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΛΑΕ

ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΟΚΚΙΝΗ ΖΩΝΗ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ



Συζήτηση-εκδήλωση: «Η συγκρότηση του μπλοκ Εργατικών Σωματείων & Κινήσεων Βάσης, και η προοπτική συντονισμού του τρίτου πόλου στο εργατικό κίνημα»

Σάββατο 4/9 19.00 αίθουσα 301 Πολυτεχνείο (πτέρυγα αρχιτεκτόνων)





Ανεξάρτητη Συγκέντρωση & Ταξική Πορεία στη ΔΕΘ

Σάββατο 11/9 ΚΑΜΑΡΑ





Κίνηση Εργατικής Χειραφέτησης & Αυτοοργάνωσης





E-mail: ergasia2010@hotmail.gr federacion-salonica.blogspot.com


http://federacion-salonica.blogspot.com/

BANQUET: Ο αγώνας συνεχίζεται

Η εργοδοσία του ρεστοράν Banquet προχωρά μέσα στο καλοκαίρι σε νέες επιθέσεις ενάντια στους εργαζόμενους του καταστήματος και στην επιτροπή αλληλεγγύης:




- Προχώρησε σε νέες εξώδικες απολύσεις και των 7 εργαζομένων που είχαν κάνει καταγγελία.



- Ετοιμάζεται να ανοίξει το κατάστημα δίχως να ενημερώσει τους εργαζόμενους που έχουν κάνει καταγγελίες.



- Έχει κάνει δύο αιτήσεις ασφαλιστικών μέτρων κατά των εργαζομένων και της επιτροπής αλληλεγγύης, οι οποίες βασίζονται σε ψέματα. Έχασε την πρώτη αίτηση, αν και "κέρδισε" το ότι οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να βρίζουν, να προκαλούν δολιοφθορές κλπ. Κατόπιν έκανε νέα αίτηση ασφαλιστικών μέτρων με την οποία ισχυρίζεται ότι οι εργαζόμενοι έβριζαν (!) ότι προκάλεσαν δολιοφθορές (!) και ζητά να επιβληθεί πρόστιμο 20.000 ευρώ στον καθένα και ένας χρόνος φυλάκισης, ενώ αυτοί και η επιτροπή αλληλεγγύης να μην πλησιάζουν πιο κοντά από 500 μέτρα από το κατάστημα! Η αίτηση αυτή θα εκδικαστεί 1 Σεπτέμβρη.



Ήδη πραγματοποιήθηκαν 2 παραστάσεις διαμαρτυρίας στις 23 και 24 Αυγούστου όπου το κατάστημα ήταν κανόνικά στημένο για να λειτουργήσει αλλά δεν δεχόταν πελάτες και οι μόνοι που κάθονταν εκεί ήταν τα αφεντικά, ο δικηγόρος τους και κάτι παρατρεχάμενοι.



Την πρώτη μέρα ένας από αυτούς προσπάθησε να δημιουργήσει ένταση βιντεοσκοπώντας από κοντινή απόσταση μέλη της επιτροπής αλληλεγγύης με το κινητό του, όμως η προσπάθεια του έπεσε στο κενό αφού κανείς δεν τσίμπησε στις προκλήσεις. Την ίδια ώρα ιδιοκτήτες του μαγαζιού και ο δικηγόρος τους πίεζαν την αστυνομία που παρακολουθούσε από κοντινή απόσταση να επέμβει.



Μετά το τέλος της παράστασης διαμαρτυρίας τα αφεντικά κατέθεσαν νέα μύνηση ονομαστικά στους εργαζομένους που έχουν κάνει καταγγελία και σε κάποια μέλη της επιτροπής αλληλεγγύης.



Η μάχη στο εστιατόριο Banquet, μάχη όλων των εργαζομένων της Θεσσαλονίκης, του επισιτισμού και όχι μόνο, μπαίνει σε μια νέα φάση και στην τελική ευθεία. Απαιτείται η ενεργητική παρουσία όλων μας στις παραστάσεις διαμαρτυρίας έξω από το κατάστημα και στις υπόλοιπες δράσεις της επιτροπής αλληλεγγύης. Οι εργαζόμενοι του Banquet και η επιτροπή αλληλεγγύης δεν θα κάνουμε βήμα πίσω.



- Μέχρι την εκδίκαση των ασφαλιστικών μέτρων, την 1η Σεπτέμβρη η επιτροπή αλληλεγγύης προσανατολίζεται σε καθημερινές παραστάσεις διαμαρτυρίας έξω από το κατάστημα με προσυγκέντρωση 8:30μμ Ναυαρίνου με Μητροπόλεως.



- Νέα συνάντηση της επιτροπής αλληλεγγύης την Παρασκευή 27/8 στις 6μμ στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης.

Δευτέρα, 23 Αυγούστου 2010

Συγκέντρωση σήμερα στο Banquet

(φωτο αρχειου)

Η εργοδοσία του ρεστοράν Banquet προχωρά μέσα στο καλοκαίρι σε νέες επιθέσεις ενάντια στους εργαζόμενους του καταστήματος και στην επιτροπή αλληλεγγύης:




- Ετοιμάζεται να ανοίξει το κατάστημα δίχως να ενημερώσει τους εργαζόμενους που έχουν κάνει καταγγελίες.



- Έχει κάνει δύο αιτήσεις ασφαλιστικών μέτρων κατά των εργαζομένων και της επιτροπής αλληλεγγύης, οι οποίες βασίζονται σε ψέματα. Έχασε την πρώτη αίτηση, αν και "κέρδισε" το ότι οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να βρίζουν, να προκαλούν δολιοφθορές κλπ. Κατόπιν έκανε νέα αίτηση ασφαλιστικών μέτρων με την οποία ισχυρίζεται ότι οι εργαζόμενοι έβριζαν (!) ότι προκάλεσαν δολιοφθορές (!) και ζητά να επιβληθεί πρόστιμο 20.000 ευρώ στον καθένα και ένας χρόνος φυλάκισης, ενώ αυτοί και η επιτροπή αλληλεγγύης να μην πλησιάζουν πιο κοντά από 500 μέτρα από το κατάστημα! Η αίτηση αυτή θα εκδικαστεί 1 Σεπτέμβρη.



- Προχώρησε σε 2 νέες εξώδικες απολύσεις εργαζομένων που είχαν κάνει καταγγελία, στις 20 Αυγούστου.



- Η μάχη στο εστιατόριο Banquet, μάχη όλων των εργαζομένων της Θεσσαλονίκης, του επισιτισμού και όχι μόνο, μπαίνει σε μια νέα φάση και στην τελική ευθεία. Απαιτείται η ενεργητική παρουσία όλων μας στις παραστάσεις διαμαρτυρίας έξω από το κατάστημα. Οι εργαζόμενοι του Banquet και η επιτροπή αλληλεγγύης δεν θα κάνουμε βήμα πίσω.



ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ



ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 20:30 ΣΤΗ FENA (ΓΟΥΝΑΡΗ + ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ)


Επιτροπή Αλληλεγγύης στο Banquet

The latest state in (the restaurant) Banquet



During the whole summer period, the workers from the restaurant Banquet and their solidarity committee continued their mobilization with pickets, demonstrations, a live concert and public kitchen outside of the business.



The employer not only remained firm at his position, keeping the business suspended, continuing his efforts to eliminate his employees financially. But in beginning of August he announced that he makes new dismissals, with the excuse of the fact that he doesn't want specific employees to go back to work.




The attempt to ruin the workers economically failed, thanks to the practical solidarity from workers, youngsters, unions and the food supply workers and after the employees were supported financially by the solidarity committee's campaign.




From Monday 8/16th and on the employer aims to open the restaurant and to put the tables and chairs outside, since it is the period before ΔΕΘ (International Fair of Thessaloniki) starts, a period which is traditionally profitable for the specific company and the city. Until now no one from the 8 workers, who were fired and participated in the struggle, has been informed, unlike the other workers, who have helped to prepare the reopening of the business.





Some background information about the labor conflict in the restaurant 'Banquet' can be found here:



http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=en&article_id=1170718

banquet:Άνοιξε το κατάστημα - Απολύθηκαν οι εργαζόμενοι!


Το κατάστημα άνοιξε σήμερα. Για το άνοιγμα δεν ειδοποιήθηκε κανένας από τους εργαζόμενους που έχουν κάνει καταγγελία. Δύο εργαζόμενοι, πέραν του Β.Κ., έχουν απολυθεί με εξώδικα. Ο δικηγόρος της εργοδοσίας επικοινώνησε σήμερα με τον δικηγόρο των εργαζομένων και τον ενημέρωσε ότι θα απολυθούν (ή έχουν απολυθεί) όλοι οι εργαζόμενοι που έχουν κάνει καταγγελία, δηλαδή 7 πέραν του Β.Κ.




Όλοι σήμερα να δώσουμε απάντηση στην τρομοκρατική επίθεση της εργοδοσίας



20:30 έξω από τη FENA (Γούναρη και Μητροπόλεως)



Επιτροπή Αλληλεγγύης στους Εργαζόμενους του Banquet

συγκρουσεις εργαζομενων σε Αφρικη και Χιλη

Με πλαστικές σφαίρες απάντησαν αστυνομικοί στη δεύτερη ημέρα μαζικής απεργίας των δημοσίων υπαλλήλων στη Νότια Αφρική, ενώ οι Χιλιανοί συνάδελφοί τους επιδόθηκαν σε συλλήψεις φοιτητών στο Σαντιάγκο.

Αποχωρούν λόγω συνταξιοδότησης 11446 εκπαιδευτικοί και διορίζονται 2825.

Αποχωρούν λόγω συνταξιοδότησης 11446 εκπαιδευτικοί και διορίζονται 2825. Ταυτόχρονα,

οι υπεύθυνοι στο υπουργείο παιδείας, αφήνουν να διαρρεύσει ότι θα

προσληφθούν 11000 αναπληρωτές για να καλύψουν τα κενά, σε μια προσπάθεια

να χρυσώσουν το χάπι και να (ξανα)μοιράσουν ελπίδες σε όσους

...εκπαιδευτικούς περίμεναν μόνιμο διορισμό. Επίσης προβλέπεται συγχώνευση

τμημάτων ακόμη και σε τμήματα κατευθύνσεων της τρίτης λυκείου, που

σημαίνει σπρώξιμο των παιδιών και με τη «βούλα» στα φροντιστήρια αφού

ενισχύεται έτσι το πιο αντικειμενικό επιχείρημα της ανάγκης για

φροντιστήρια που είναι τα ολιγομελή τμήματα και υποχρεωτική αύξηση του διδακτικού ωραρίου των εκπαιδευτικών κατά πέντε

ώρες για να συμμαζευτούν τα ασυμμάζευτα. Δηλαδή ,αύξηση του χρόνου

εργασίας κατά 25% περίπου η οποία, βέβαια, δεν συνοδεύεται από

αντίστοιχη αύξηση αποδοχών.

Σάββατο, 21 Αυγούστου 2010

κατασκήνωση της ΑΙΤ στην Ισπανία, με θέμα "Επισφαλής εργασία, αυτοδιαχείριση και κοοπερατίβες"

Αρχές Αυγούστου έγινε μία κατασκήνωση της ΑΙΤ στην Ισπανία, με θέμα "Επισφαλής εργασία, αυτοδιαχείριση και κοοπερατίβες". Συμμετείχαν πάνω από 100 άτομα από τις εξής οργανώσεις της ΑΙΤ: ΝSF Nορβηγίας (όπου τώρα είναι η γενική γραμματεία της ΑΙΤ), ZSP Πολωνίας, PA Σλοβακίας, KRAS Ρωσίας, USI Ιταλίας, SolFed Αγγλίας, FAU Γερμανίας, CNT-ΑΙΤ Γαλλίας, CNT-ΑΙΤ Ισπανίας και SP Πορτογαλίας. Συμμετείχαν και κάποιοι από το Περού (από την εφημερίδα "Humanidad") και άτομα από τη FAI (Αναρχική Ιβηρική Ομοσπονδία) και δεν ήταν η FORA Αργεντίνης. Αξιοσημείωτα πράγματα: - η SP ενημερώνει ότι στην Πορτογαλία, στο Arcos de Valdevez οι εργάτες πήραν τα μηχανήματα και λειτουργούν το εργοστάσιο με αυτοδιαχείρηση. - η KRAS ενημερώνει για την κατάσταση στη Ρωσία: κάθε χρόνο φτάνουν στη Μόσχα 2 εκατ. εργαζόμενοι και μόνο οι 200.000 είναι νόμιμοι, οι περισσότεροι από τις ανατολικές δημοκρατίες, και αυτό δημιουργεί μία κατάσταση αιώνιας επισφάλειας που ελέγχεται από τις μαφίες και ο κόσμος φοβάται. Σε ένα σουπερμάρκετ οι εργαζόμενοι απέργησαν και η KRAS στήριξε και δημοσιοποίησε τον αγώνα, αλλά η αστυνομία χρησιμοποίησε ένα "νόμο για επικίνδυνα στοιχεία" για να τον διαλύσει. Η KRAS δεν είναι νόμιμη και είναι δύσκολο τώρα να νομιμοποιηθεί.

Πάνω από ένα εκατομμύριο εργαζόμενοι του δημόσιου τομέα σε απεργία στην Ν.Αφρική

Πάνω από ένα εκατομμύριο εργαζόμενοι της Νότιας Αφρικής προχώρησαν σε απεργία για να ασκήσουν πίεση για αύξηση των αμοιβών τους, μια κίνηση που απειλεί να παραλύσει η μεγαλύτερη οικονομία της Αφρικής. Τα σχολεία έκλεισαν νωρίς την Τετάρτη, και οι καθηγητές συμμετείχαν στις συνεδριάσεις για να συζητήσουν για την απεργία, ενώ εργαζόμενοι ντυμένοι με κόκκινα μπλουζάκια συγκεντρώθηκαν έξω από τα νοσοκομεία και τα γραφεία της κυβέρνησης.




"Η απεργία είναι αόριστη. Θα συνεχίσουμε μέχρι να υπάρξει κάποια βελτίωση, έως ότου η κυβέρνηση αποδεχτεί τα αιτήματά μας", , δήλωσε ο Fikile Majola, γενικός γραμματέας της Ένωση Εργαζομένων Allied στον τομέα Εθνικής Παιδείας και Υγείας



"Η ανταπόκριση των εργαζομένων ήταν πολύ καλή, ιδίως στα σχολεία."



στον μακρύ κατάλογο των απεργών περιλαμβάνονται μέλη του, νοσηλευτικού προσωπικού, των εκπαιδευτικών , μπάτσοι και τελωνειακοί υπάλληλοι





"Δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε, παρά μόνο τις αλυσίδες που μας δένουν¨, δήλωσε η " Norman Mampane, εθνική εκπρόσωπος της αστυνομίας Popcru και συνδικαλιστικών δεσμοφυλάκων , αντιπροσωπεύοντας περίπου 1,3 εκατομμύρια «εργαζόμενους» στο κράτος.



η κυβερνητική προσφορά απορρίπτεται



Η απεργία κηρύχθηκε μετά από τέσσερις ημέρες διαβούλευσης στην οποία η κυβέρνηση πρόσφερε αύξηση του μηνιαίου επιδόματος στέγασης σε 700 ραντ από την προηγούμενη προσφορά των 630 ραντ. Ωστόσο, είχε αρνηθεί το αίτημα για αύξηση του μισθού κατά επτά τοις εκατό.





Οι εργαζόμενοι δεν πιστεύουν την κυβέρνηση όταν λέει ότι δεν έχει χρήματα.



"Λένε ότι βλέπουν ότι οι πολιτικοί ζουν πολυτελή τρόπο ζωής, διερωτώνται γιατί υπήρχαν χρήματα για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου και όχι για τον λαό, και λένε ότι είναι κουρασμένοι από καταγγελίες περί διαφθοράς σε κρατικές υπηρεσίες και ότι δεν θα το ανεχθούμε πια»,



«Λένε ότι δεν πρόκειται να επιστρέψουν στην εργασία μέχρι τα αιτήματά τους γίνουν αποδεκτά και ότι δεν τους νοιάζει πόσο καιρό η απεργία τραβάει σε μάκρος.
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
 http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1201137
 http://libcom.org/news/south-africa-over-million-public-sector-workers-strike-19082010

ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΟΥ ΜΕΤΡΟ ΤΗΣ ΜΑΔΡΙΤΗΣ*

*Ένα ωραίο  κειμενο  του συντρόφου José Luis Carretero Miramar

απο την Solidaridad Obrera με αφορμή την απεργία του Ιουνίου-Ιουλίου του μετρό της Μαδρίτης. Η Solidaridad Obrera (αναρχοσυνδικάτο που προέκυψε στις αρχές του 90 σαν διάσπαση της CGT, μην το μπερδεύουμε με την ιστορική εφημερίδα Solidaridad Obrera, όργανο της CNT-AIT της Καταλωνίας) έχει αρκετή δύναμη στο μετρό της Μαδρίτης.





Στην παρούσα συγκυρία, στην οποία εξελίσσεται η πιο βαθιά κρίση που έχει υποστεί ο καπιταλιστικός κόσμος τα τελευταία 100 χρόνια, επιβάλλεται να επιχειρήσουμε μια ανάλυση του τι πρέπει να κάνουμε επειγόντως όσοι θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο προς μία πιο κοινωνική και δημοκρατική κατεύθυνση.


Μετά από την απόλυτη «αυτο-ήττα» των μεγάλων συνδικάτων στην απάντησή τους στο πρώτο κύμα άγριων μεταρρυθμίσεων που έχουν ξεκινήσει στο ισπανικό κράτος (η απεργία κομεντί στο δημόσιο τομέα), η απεργία του μετρό της Μαδρίτης κατάφερε να γίνει ένα σημαντικό ορόσημο στη διαδικασία εποικοδόμησης μίας εναλλακτικής λύσης στην προσπάθεια που γίνεται ώστε οι εργαζόμενοι να είναι αυτοί που θα πληρώσουν την κρίση (γεγονός που δεν μπορεί παρά να την χειροτερέψει). Η απεργία του μετρό, σαν μία πρώτη σοβαρή προσπάθεια να σταματήσουν τα συγκεκριμένα μέτρα της μεταρρύθμισης, έγινε γρήγορα ένας σχεδόν επικός αγώνας ο οποίος αφήνει πίσω, μετά από τη –ίσως βιαστική- λήξη του, διάφορα μαθήματα:
Πρώτον, χάρη στην απεργία του μετρό έγινε πάλι αντιληπτό από τον κόσμο ένα ριζοσπαστικό μάθημα της πραγματικότητας: ο αγώνας είναι χρήσιμος. Ίσως όσοι βλέπουν το τελικό αποτέλεσμα της διαδικασίας από τον ιδιωτικό τομέα να μην συνειδητοποιούν πλήρως αυτό το βαθύ μάθημα του αγώνα του μετρό, αλλά οι δημόσιοι υπάλληλοι μπορεί να το δουν πολύ ξεκάθαρα, συγκρίνοντας τα αποτελέσματα της μοιρολατρικής παθητικής τους στάσης με την αγωνιστική στάση των εργαζομένων του μετρό. Τα μέτρα δεν πέρασαν έτσι όπως είχαν σχεδιάσει και οι περικοπές που συμφωνήθηκαν μοιράστηκαν ανάμεσα στους διάφορους εμπλεκόμενους (μειώσεις στις αμοιβές των διευθυντικών στελεχών και λιγότερες μειώσεις των μισθών των εργαζομένων).
Το ότι ο αγώνας είναι χρήσιμος και επομένως είναι ένας δρόμος που μπορεί και πρέπει να διανύσουμε είναι, λοιπόν, κομμάτι του βασικού σκεπτικού της απεργίας του μετρό. Ένα μάθημα που είναι βασικό τη συγκεκριμένη στιγμή, που είδαμε την απόλυτη αποτυχία της απεργίας κομεντί των δημόσιων υπαλλήλων, αποτυχία που βοήθησε να περάσει το ηττοπαθές μήνυμα του σοσιαλ-φιλελευθερισμού.
Δεύτερον, η απεργία του μετρό έδειξε επίσης ότι η δύναμη των λαϊκών στρωμάτων αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή δεν είναι ακόμα αρκετή για να νικήσει τα μεταρρυθμιστικά σχέδια και να τα φρενάρει. Δεν υπάρχει αρκετά μεγάλη κριτική μάζα στο ανταγωνιστικό κίνημα ούτε είναι αυτό επαρκώς οργανωμένο για να αντιστρέψει στα σοβαρά τη διαδικασία κοινωνικής αποσύνθεσης που έχει βαθύνει ο νεοφιλελευθερισμός στην τελευταία του φάση.
Να ξαναοργανωθούμε, να ξανασυναντηθούμε, να φτιάξουμε μαζί τους απαραίτητους οργανισμούς για τον αγώνα είναι τώρα πιο αναγκαίο από ποτέ, γιατί η εποχή μας έχει απαιτήσεις που είναι πολύ μεγαλύτερες από τη βαρετή μας καθημερινότητα στους παραδοσιακούς μας χώρους.
Η έλλειψη ενός δικτύου αντιπληροφόρησης που να φτάνει πέρα από τους χώρους του κινήματος έγινε αισθητή τις τρεις μέρες της απεργίας, μπροστά στην επίθεση των ΜΜΕ, η οποία θέλησε να πνίξει τους εργαζομένους και τον αγώνα τους. Αυτό μας διδάσκει ότι πρέπει να φτιάξουμε ένα σοβαρό δίκτυο μέσων ενημέρωσης που θα μας χρησιμεύει όχι μόνο για εσωτερικές συζητήσεις αλλά και για να φτάσουμε στη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών που βρίσκονται εκτός των μικρών μας κόσμων αυτοαναφοράς.
Επίσης, οι απερίγραπτοι ελιγμοί των μεγάλων συνδικάτων που οδήγησαν τον αγώνα στον τερματισμό του μας δείχνουν τα πάντα υπαρκτά όρια της σοσιαλδημοκρατίας και των δομών της σε συγκυρίες όπως οι τωρινές. Να πιστεύουμε ότι ο κοινωνικός ρεφορμισμός μπορεί να είναι λειτουργικός στο πλαίσιο της κρίσης και επομένως ότι υπάρχει η δυνατότητα να γίνει ένας βραχυπρόθεσμος αγώνας είναι το αποτέλεσμα της ιδεολογικής εγκατάλειψης η οποία οδηγεί στη μη κατανόηση της διάστασης που λαμβάνουν οι σημερινές μεταρρυθμίσεις και το τεράστιο μέγεθος της διαδικασίας της αποσύνθεσης στην οποία θέλουν να υποβάλουν τις κοινωνίες μας.
Αλλά για να ξεπεράσουμε τη σοσιαλδημοκρατία και να καταφέρουμε να δώσουμε ένα νόημα στην οργή των λαϊκών στρωμάτων, που χτυπιούνται από τα μέτρα της κυβέρνησης και των οικονομικών προχούντων, είναι απαραίτητο η δράση αυτών των στρωμάτων να είναι ευσυνείδητη και (θα την πω την «καταραμένη» λέξη) οργανωμένη.
Διότι η απεργία του μετρό της Μαδρίτης θα ήταν εφικτή χωρίς μεγάλες δόσεις ταξικής συνείδησης και χωρίς αξιοπρεπή επίπεδα εσωτερικής οργάνωσης. Παρόλο που πολλοί λόγω της δογματικής τους παράδοσης αρνούνται να αναγνωρίσουν την παρουσία οργανωμένων ομάδων στο μετρό της Μαδρίτης, η δουλειά δεκαετιών του οργανωμένου ελευθεριακού συνδικαλισμού (μέσω της Solidaridad Obrera) στην εταιρεία αποτέλεσε τη βάση πάνω στην οποία μπορέσαμε να φτιάξουμε το κτήριο της απεργίας. Να πούμε ότι η απεργία ήταν «αυθόρμητη» (για να μην αναγνωρίσουμε τη δουλειά ανθρώπων που εξ ορισμού αποκαλούνται ασυνείδητοι) δεν βοηθάει καθόλου στην κατανόηση της πραγματικής δυναμικής του αγώνα και του πώς, πέρα από τα μεγάλα λόγια για το «κόμμα οδηγητή», η παρουσία οργανωμένων και ευσυνείδητων ομάδων είναι αναγκαία για να ανάψουμε τη σπίθα του ανταγωνισμού.
Να οργανωθούμε, λοιπόν, να οργανώσουμε την αντίσταση στα μεταρρυθμιστικά μέτρα. Να οργανωθούμε, επίσης, με όλη την έννοια της λέξης: στους χώρους εργασίας, στις γειτονιές, στα εργοστάσια που θέλουν να κλείσουν (παίρνοντάς τα στα χέρια μας και κάνοντάς τα να παράγουν πάλι, αν είναι εφικτό), στους φοιτητικούς χώρους, σε όλους τους κοινωνικούς χώρους. Να οργανώσουμε τους εργαζομένους των μεγάλων επιχειρήσεων και επίσης τους επισφαλείς εργαζομένους.
Δημιουργώντας συνελευσιακές διαδικασίες συνδεδεμένες μεταξύ τους στις οποίες οι λαϊκές τάξεις θα μπορούν να μοιράζονται τα προβλήματά τους και να υπερασπίζονται τα δημοκρατικά τους συμφέροντα: από την ανάγκη να σταματήσουμε τις εξώσεις στην ανάγκη να οργανώσουμε την Γενική Απεργία, την ανάγκη να απαιτήσουμε από τους πολιτικούς, να αναλάβουν οι συνελεύσεις ανέργων την πρόσληψη υπηρεσιών και την ανάγκη να φτιάξουμε ένα σοβαρό κοινό πρόγραμμα για την όλο και πιο απαραίτητη κοινωνική αλλαγή.
Πρέπει, εν τέλει, να πάρουμε στα χέρια μας τις ζωές μας, όχι σαν μία απλή διαδικασία διεκδικήσεων, γιατί το στοίχημα των επόμενων δεκαετιών θα είναι πολύ υψηλό για να αποτελέσει απλά μία «υπεράσπιση των υπαρκτών αγαθών» απέναντι στην νεοφιλελεύθερη επίθεση. Πέρα από τον εκλογικισμό και την υποταγή και πέρα από το δογματισμό, στη διάδραση και την οργάνωση καινούριων συνελευσιακών μορφωμάτων και συλλογικοτήτων λαϊκής αντιεξουσίας (τα νέα σοβιέτ, τα νέα συνδικάτα, οι νέες κολεκτιβοποιήσεις) βρίσκεται η μόνη διέξοδος.
Πρέπει να μάθουμε από τους συντρόφους της Ελλάδας και τα κοινωνικά κινήματα της Λατινικής Αμερικής για να αντιμετωπίσουμε τις δραματικές καταστάσεις που μας περιμένουν ενισχύοντας τη θέση δύναμης των εργατικών τάξεων. Και αν είναι εφικτό χωρίς να κάνουμε τα λάθη τους.

Το μέλλον έχει ξεκινήσει. Ο κόσμος που ζούσαμε είναι ήδη παρελθόν.

Παρασκευή, 20 Αυγούστου 2010

Νέες εξελίξεις στο εστιατοριο Banquet

Το διάστημα του καλοκαιριού, οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων στο ρεστοράν banquet και της επιτροπής αλληλεγγύης συνεχίστηκαν με πικετοφορίες, διαδηλώσεις, συναυλία και συντροφική κουζίνα έξω από το μαγαζί.




Η εργοδοσία όχι μόνο έμεινε αμετακίνητη στις θέσεις της, κρατώντας το μαγαζί σε αναστολή λειτουργίας, συνεχίζοντας την προσπάθειά της να εξοντώσει οικονομικά τους εργαζόμενους, αλλά στις αρχές Αυγούστου ανακοίνωσε ότι θα προβεί σε νέες απολύσεις, με την αιτιολογία ότι δεν επιθυμεί να επιστρέψουν στην εργασία τους συγκεκριμένοι εργαζόμενοι.



Χάρη στην έμπρακτη αλληλεγγύη εργαζομένων, νέων, σωματείων και εργαζομένων του επισιτισμού, η προσπάθεια οικονομικής εξόντωσης των εργαζομένων απέτυχε, αφού οι εργαζόμενοι στηρίχθηκαν οικονομικά από την καμπάνια της επιτροπής αλληλεγγύης.



Από τη Δευτέρα 16/8 η εργοδοσία έχει βγάλει τα τραπεζοκαθίσματα έξω και ετοιμάζεται να ανοίξει το μαγαζί, καθώς το διάστημα πριν την έναρξη της ΔΕΘ και μετά είναι από τα πιο κερδοφόρα της επιχείρησης. Μέχρι στιγμής δεν έχει ενημερώσει κανέναν από τους 8 εργαζόμενους που έχουν προβεί σε καταγγελίες και συμμετέχουν στον αγώνα, σε αντίθεση με άλλους εργαζόμενους, που έχουν βρεθεί σε προετοιμασίες ανοίγματος του μαγαζιού.







Καλούμε σε νέα επιτροπή αλληλεγγύης για την προετοιμασία νέων κινητοποιήσεων την Παρασκευή 20-8, 7μμ στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης.



epitropibanquet@blog.com

Τετάρτη, 18 Αυγούστου 2010

νεο επικινδυνο οπλο καταστολης και ελεγχου στο οπλοστασιο της ελ.ας


Αργά, μυστικά, αλλά σταθερά το οπλοστάσιο της ΕΛ.ΑΣ. ανανεώνεται διαρκώς τα τελευταία χρόνια με νέα επικίνδυνα όπλα ελέγχου και καταστολής.


Ένα ιδιαίτερα επικίνδυνο όπλο βρίσκεται στο οπλοστάσιο της Ελληνικής Αστυνομίας, πρόκειται για το όπλο αναισθητοποίησης μέσω ηλεκτροσόκ Τazer Μ-26.



Η Ελληνική Αστυνομία τα προμηθεύτηκε - για τις μοναδες ΕΚΑΜ- λίγο πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 σε... " μικρό αριθμό." και κατανεμήθηκαν καταλλήλως προκειμένου να χρησιμοποιηθούν υποθετικα

σε.... "εξαιρετικές περιπτώσεις".

Υπενθυμιζεται οτι τεηζερ χρησιμοποιηθηκαν μεταξυ αλλων απο τους Ισραηλινους στρατιωτες στην επιθεση στο στολο της ελευθεριας που κατευθυνοταν στην Γαζα.





--------------------------------------------------------------------------------------



Σύμφωνα με στοιχεία της Διεθνούς Αμνηστίας τα όπλα τύπου «taser» ευθύνονται για τους θανάτους 350 ανθρώπων, καταγεγραμμένους από τον Ιούνιο του 2001, δεδομένου ότι το όπλο προκαλεί ηλεκτροσόκ 50.000 βολτ, και θεωρείται ιδιαίτερα επικίνδυνο παγκοσμίως για την ασφάλεια και την υγεία των πολιτών.



Καμία αναφορά όμως δεν γίνεται στην απάντηση για το ότι στα τέλη του 2007, η Επιτροπή του ΟΗΕ ενάντια στα βασανιστήρια έκρινε ότι η χρήση του Taser αποτελεί "μορφή βασανιστηρίων".



Ο πιο πρόσφατος απολογισμός των θυμάτων του Taser μόνο για τις ΗΠΑ δημοσιεύτηκε τον Δεκέμβριο του 2008 από τη Διεθνή Αμνηστία με τίτλο "USA: Λιγότερο από θανατηφόρο;" και μιλά για 334 άτομα που έχασαν τη ζωή τους μετά από το ηλεκτροσόκ που δέχθηκαν από το όπλο αυτό από το 2001 έως τον Αύγουστο του 2008, ενώ υπάρχει ακόμα και ιστοσελίδα ( http://politics.healthdiaries.com/list-of-taser-deaths-over-the-past-two-months.html) με λίστα θανάτων από Taser, σε Καναδά και Η.Π.Α. για τον Οκτώβρη- Νοέμβρη 2007.







Η ιστορία του Taser







Το πρώτο όπλο “αναισθητοποίησης” εφευρέθηκε το 1974 από τον επιστήμονα της NASA, Jack Cover ο οποίος το ονόμασε TASER, ή αλλιώς " το τυφέκιο Thomas A. Swift Electric", όνομα εμπνευσμένο από ένα σίριαλ της εποχής.



Το όπλο αυτό χρησιμοποιούσε πυρίτιδα και ως εκ τούτου η Διεύθυνση Οινοπνεύματος, Καπνού και Πυροβόλων Όπλων των ΗΠΑ ταξινόμησε τα Tasers ως πυροβόλα όπλα που πρέπει να δηλώνονται. Όταν τα Tasers “ανακατασκευάστηκαν” για να λειτουργούν με ένα προωθητή αζώτου και όχι με πυρίτιδα, το όπλο έπαψε να ταξινομείται ως πυροβόλο και άνοιξε ο δρόμος για μια πιο ευρεία χρήση του.



Οι πρώτοι που εισήγαγαν στο οπλοστάσιό τους το Τaser ήταν το Τμήμα του Σερίφη της Κομητείας του Λος Άντζελες αλλά δεν ακολούθησαν άλλα τμήματα. Μετά από μια ακόμα “βελτίωση” το 2000, το Τaser Μ-26 που μπορούσε να ακινητοποιήσει και τους πιο “σκληρούς” αντιπάλους με μια δόση 50.000 βόλτ, αποτέλεσε το νέο δημοφιλές και μη-θανατηφόρο όπλο στα οπλοστάσια της αστυνομίας των Η.Π.Α.



Σήμερα, περισσότεροι από 9.500 φορείς δικαιοσύνης, σωφρονιστικά ιδρύματα και στρατιωτικοί φορείς σε 43 χώρες χρησιμοποιούν τον εξοπλισμό Taser.



Όταν χτυπά ο ηλεκτρισμός..



Τα όπλα αυτά λειτουργούν με την διάδοση ενός ηλεκτρικού φορτίου με υψηλή τάσης και χαμηλής συχνότητας, το οποίο επηρρεάζει το κεντρικό νευρικό σύστημα και προκαλεί ανεξέλεγκτες συσπάσεις μυών, καθιστώντας το άτομο ανίκανο προσωρινά να κινηθεί ή ακόμα και να μιλήσει.



Σύμφωνα με την έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας, στις περισσότερες θανατηφόρες περιπτώσεις ο θάνατος επήλθε από "καρδιο-αναπνευστική ανακοπή" έπειτα από μια "κατάσταση ηρεμίας". Τέτοιου είδους θάνατοι έχουν αποδωθεί σε "ντελίριο", όρος που περιλαμβάνει την επιθετική συμπεριφορά, τον γρήγορο καρδιακό παλμό και επιβαρρυντικούς παράγοντες σχετιζόμενους με ψυχική νόσο, φάρμακα ή ναρκωτικά. Ωστόσο τουλάχιστον 40 απόλυτα υγιή άτομα έχουν χάσει τη ζωή τους από το Τaser.





συνδεσμοι: http://eimastepantoy.blogspot.com/2010_08_01_archive.html#2569743873771435
                 
                   http://indy.gr/other-press/teizer-ena-mi-thanatiforo-oplo-poy-skotοnei

                   http://www.youtube.com/watch?v=SaiWCS10C5s(βιντεο με χρηση τειζερ)

                   http://www.avgi.gr/NavigateActiongo.action?articleID=443590

Δευτέρα, 16 Αυγούστου 2010

Τρομοκρατία καταγγέλλουν οι καθαρίστριες σε δημόσια νοσοκομεία (ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ)



Υπό καθεστώς φόβου και με μισθό που μετά βίας αγγίζει τα 500 ευρώ το μήνα είναι αναγκασμένες να εργάζονται οι καθαρίστριες που παρέχουν τις υπηρεσίες τους σε δημόσια νοσοκομεία, αλλά και δημόσιους και ιδιωτικούς φορείς της Θεσσαλονίκης και της κεντρικής Μακεδονίας.


Tης Νικολέτας Μπούκα



Όπως καταγγέλλουν, το τελευταίο διάστημα η εργολαβική εταιρία στην οποία ανήκουν και η οποία είναι από τις μεγαλύτερες στην Ελλάδα, αντιδρά στην ύπαρξη και τη δράση του σωματείου τους. Ταυτόχρονα, λειτουργώντας παράνομα, προχώρησε στην ίδρυση δικού της εργοδοτικού σωματείου, απαιτώντας από τις εργαζόμενες καθαρίστριες να ενταχθούν σ’ αυτό, διαφορετικά θα χάσουν τη δουλειά τους.




“Ήδη, η εταιρεία προχώρησε στη μετάθεση τριών μελών του προεδρείου του εργασιακού σωματείου μας, τα οποία εργάζονταν στο Ιπποκράτειο και τώρα πήγαν στο Αφροδισίων. Μάλιστα, επιμένει σ’ αυτές τις μεταθέσεις παρά τις συστάσεις του υπουργείου Εργασίας. Οι τρεις αυτές εργαζόμενες ‘τιμωρούνται’ από την εταιρεία, διότι ήταν εκείνες που ύψωσαν το ανάστημά τους και προχώρησαν σε καταγγελίες προς την Επιθεώρηση Εργασίας τόσο για τις συνθήκες δουλειάς όσο και για την παράνομη ίδρυση σωματείου από την εταιρεία”, εξηγεί στη “Μ” η αντιπρόεδρος του κλαδικού σωματείου εργαζομένων στις επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών καθαρισμού και φύλαξης (εργολαβίες) προς ιδιώτες και φορείς του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα κεντρικής Μακεδονίας, Ελένη Παυλίδου.



Συγκέντρωση διαμαρτυρίας



Χθες, οι καθαρίστριες πραγματοποίησαν συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το Ιπποκράτειο νοσοκομείο, ενώ δηλώνουν αποφασισμένες να συνεχίσουν τις κινητοποιήσεις τους μέχρι να δικαιωθούν. Μεταξύ των αιτημάτων τους είναι να ανακληθούν οι μεταθέσεις και να μη γίνουν άλλες, να πληρώνονται κανονικά τον μισθό και τα ένσημα όλες οι καθαρίστριες σε όλα τα έργα, να ελεγχθούν οι εργολάβοι από το κράτος για τις παραβιάσεις της εργατικής νομοθεσίας αλλά και για τα χρήματα που λαμβάνουν παράνομα οι εργολάβοι από τα νοσοκομεία και τους άλλους φορείς και να σταματήσει η τρομοκρατία των εργολάβων που υποστηρίζεται και από τους εργοδοτικούς συνδικαλιστές.



Σύμφωνα με την κ. Παυλίδου, τα μέλη του σωματείου ανέρχονται σε 250-300 στην κεντρική Μακεδονία, ενώ μόνο στο Ιπποκράτειο νοσοκομείο εργάζονται 64 άτομα, τη στιγμή που η σύμβαση που έχει υπογραφεί με τον εργολάβο κάνει λόγο για 98 άτομα.



Επιστολή στον πρωθυπουργό



Εξάλλου, το σωματείο εργολαβικών καθαριστριών και φυλάκων Κεντρικής Μακεδονίας απέστειλε επιστολή στον ίδιο τον πρωθυπουργό της χώρας Γιώργο Παπανδρέου, καλώντας τον να αναλάβει κι αυτός τις ευθύνες του για το έγκλημα των εργολαβιών που πλουτίζουν σε βάρος του δημοσίου και των εργαζόμενων, την ώρα που η κυβέρνηση κόβει τους μισθούς και τις συντάξεις των πολιτών.



“Οι εργολάβοι κλέβουν ακόμη κι αυτό το μεροκάματο της πείνας που παίρνουμε και είναι κάτω από 500 ευρώ. Τρομοκρατούν εμάς και τις οικογένειές μας για να μη μιλήσουμε για όσα συμβαίνουν. Όλοι ξέρουν ότι δημόσιοι οργανισμοί πληρώνουν από το χρήμα του δημοσίου για εργαζόμενους που δεν υπάρχουν. Για παράδειγμα, πληρώνουν στην εταιρεία για 100 εργαζόμενους, ενώ εργάζονται μόνο 60. Αυτά προκύπτουν από τα πορίσματα των ελεγκτικών μηχανισμών και τα δικαστήρια”, επισημαίνεται, μεταξύ άλλων, στην επιστολή του σωματείου.

συνδεσμοι:
http://rednet-thess.blogspot.com/2010/08/blog-post.html
http://www.ygeianet.gr/keimeno.php?id=18051

Οι απεργίες στην επαρχία Cusco στο Περού παραλύουν τις εξαγωγές

Η επαρχία La Convencion, στην περιφέρεις Cusco του Περού έχει παραλύσει λόγω των γενικών απεργιών στην εταιρία αερίου Camisea, που εξάγει σημαντικές ποσότητες αερίου.


Οι διαμαρτυρίες ξεκίνησαν πριν λίγες μέρες, κυρίως στην πρωτεύουσα της επαρχίας Quillabamba, με πληθυσμό 60,000 κατοίκων, και τη γειτονική Echarate, με πληθυσμό περίπου 30,000.

Οι απεργίες έχουν ενταθεί μετά τη σύλληψη 17 ατόμων μέσα σε ένα σαββατοκύριακο.



Οι δρόμοι στο Quillabamba και το Echarate έχουν μπλοκαριστεί με πέτρες και τούβλα, καμία δημόσια συγκοινωνία δεν διεξάγεται.



Η Περουβιανή κυβέρνηση έχει κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης για 60 μέρες, με σκοπό να αποκατασταθεί η τάξη μετά τις συγκρούσεις που ξέσπασαν.



Το Περού άρχισε να εξάγει αέριο στο Μεξικό από τον Ιούνιο, εν μέσω κινητοποιήσεων ενάντια στις εξαγωγές, αφού η τοπική αγορά επηρεάζεται άμεσα από τις εξαγωγές στο Μεξικό, όπου διοχετεύεται αέριο σε χαμηλότερες τιμές απ’ ότι στους τοπικούς καταναλωτές, αφού η εταιρία Camisea έχει το μονοπώλιο.



Δημοσιεύτηκε από Αναρχικό Πυρήνα ΞΑΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
συνδεσμος: http://anarchypress.wordpress.com/2010/08/08
 

Σάββατο, 14 Αυγούστου 2010

Έξω ο σφαγέας Νετανιάχου από την Ελλάδα

Η επίσημη επίσκεψη του εγκληματία πρωθυπουργού του Ισραήλ Νετανιάχου στην Ελλάδα την ερχόμενη Δευτέρα 16/8, αποτελεί πρόκληση πρώτου μεγέθους για το κοινό περί δικαίου αίσθημα.




Πριν ακόμα προλάβει να στεγνώσει το αίμα των ακτιβιστών του «Στόλου της Ελευθερίας» που δολοφονήθηκαν από το ισραηλινό στρατό κατοχής, η κυβέρνηση Παπανδρέου προχωράει στην αναβάθμιση των διπλωματικών σχέσεων Ελλάδας-Ισραήλ. Σε μια στιγμή που το Ισραήλ βρίσκεται πιο έκθετο από ποτέ στη διεθνή σκηνή, η Ελλάδα γίνεται η εξαίρεση: η ανταλλαγή επίσημων επισκέψεων των δύο πρωθυπουργών μέσα σε λίγες μόνο εβδομάδες αποτελεί μια εξαιρετικά σημαντική χειρονομία στήριξης στο σιωνιστικό ισραηλινό κράτος.



Στην πραγματικότητα, η ελληνική κυβέρνηση δίνει το πράσινο φως στο Ισραήλ να συνεχίσει τις καθημερινές δολοφονίες Παλαιστινίων, τον απάνθρωπο στραγγαλισμό της Γάζας, τον εποικισμό της Δυτικής Όχθης και της Ιερουσαλήμ, τα βασανιστήρια και τις φυλακίσεις χιλιάδων Παλαιστινίων, την κατοχή εδαφών της Συρίας και του Λιβάνου. Και ταυτόχρονα, με την αναβαθμισμένη ελληνο-ισραηλινή στρατιωτική συνεργασία και το νέο δόγμα στρατηγικής συνεργασίας με το Ισραήλ, η κυβέρνηση βάζει για πρώτη φορά την Ελλάδα στο κάδρο του διαρκούς πολέμου της Μέσης Ανατολής, με όλους τους κινδύνους που αυτό συνεπάγεται.



Καλούμε όλες τις συλλογικότητες, πρωτοβουλίες, πολιτικές και κοινωνικές οργανώσεις, όλο τον ελληνικό λαό, να αντισταθούν στηρίζοντας έμπρακτα τις κινητοποιήσεις διαμαρτυρίας.



Έξω ο σφαγέας Νετανιάχου Να διακοπούν οι σχέσεις με το Ισραηλινό Απαρτχάιντ Να αρθεί ο αποκλεισμός της Λωρίδας της Γάζας Αλληλεγγύη στην αντίσταση του Παλαιστινιακού Λαού ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΔΕΥΤΕΡΑ 16/8, 6.30 μ.μ. ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ (έναντι Βουλής)

Πρωτοβουλία Συλλογικοτήτων ενάντια στην επίσκεψη Νετανιάχου

Η επίσχεση των τεχνικών στο Κανάλι 1 έφερε αποτέλεσμα.


Χθες και υπό την πίεση της επίσχεσης (2 μήνες και 11 μέρες) των Τεχνικών, η Διοίκηση του Καναλιού 1 πλήρωσε 2 μηνιάτικα (από τα 3) και το κουτσουρεμένο επίδομα αδείας. Δεν φτάνει που πληρώνουν όποτε περισσεύουν χρήματα από την παράνομη οικονομική διαχείριση που κάνουν, όταν είναι να περικόψουν τους μισθούς και τα επιδόματα είναι πρώτοι…




Το όργιο παρανομίας της Διοίκησης στο Δημοτικό ραδιοσταθμό του Πειραιά Κανάλι 1 , συνεχίζεται. Η διπλοπληρωμένη Δημοτική Υπάλληλος του Δήμου Πειραιά και η παρανόμως προσληφθείσα χωρίς ΑΣΕΠ συνεχίζουν να αποτελούν τον υποστηρικτικό μηχανισμό αντεργατικού αντιπερισπασμού της διοίκησης του ραδιοσταθμού. Και βέβαια όλα αυτά εν μέσω κρίσης και εκτίναξης της ανεργίας σε δυσθεώρητα ύψη.



Παρ’ όλα αυτά: το 2007 ο προϋπολογισμός του καναλιού ήταν 1.308.958,32 ευρώ, το 2010 είναι 2.270.000 και δεν είναι σίγουρο αν θα φτάσουν. Πραγματικά ή το πάρτυ είναι μεγάλο, ή η διοίκηση του ραδιοσταθμού διπλοπληρώνει για να κάνει τσαμπουκάδες και να υποστηρίζει την αντεργατική της στάση με τρομοκρατία και απειλές.



Η διοίκηση του Καναλιού 1 καθημερινά χρησιμοποιεί το ραδιόφωνο ως μέσο αντιπαράθεσης με τους εργαζόμενους που αντιδρούν δικαίως στις παρανομίες και ως μέσο ανέλιξης και κοινωνικής επιβολής αμφιβόλου ποιότητος φίλων της που μόνο τους προσόν είναι η απεργοσπασία, η αντεργατική συμπεριφορά και η προσπάθεια κατατρομοκράτησης των εργαζομένων. Δεν πρόλαβε να αποπληρωθεί μερικώς το προσωπικό και η πρόεδρος με τα τσιράκια της άρχισαν τις απειλές και τις εκδηλώσεις αντεκδίκησης προς τους Τεχνικούς που είχαν επίσχεση.



Η δημοτική υπάλληλος και η παράνομα προσληφθείσα, αλλά και κάθε αντεργατικό υπομόχλιο είναι σίγουρο ότι βρίσκονται υπό το άγρυπνο βλέμμα μας. Καλούμε το ΣΕΠΕ να παρέμβει σε κάθε περίπτωση εκδικητικής συμπεριφοράς που θα καταγγελθεί. Ήδη κυκλοφορούν φήμες περί βλαπτικής μεταβολής εργασιακών συνθηκών για τους τεχνικούς, καθώς και απειλές για κόψιμο των θερινών αδειών, ενώ δεν λείπουν και οι ιδιορρυθμίες στρατοκρατικού τύπου ορισμένων «διοικούντων». Τα τηλεφωνήματα «τρομοκράτησης» των μελών της ΕΤΕΡ από τους διοικούντες του Καναλιού 1, μόνο θυμηδία μας προκαλούν.



Αναμένουμε. Να είναι σίγουροι οι «υπεύθυνοι-τιμωροί» ότι θα αντιδράσουμε, όπως πάντα, αμέσως και καίρια. Η προστασία των εργαζομένων κι η εφαρμογή της ΣΣΕ μας είναι ΝΟΜΟΣ.


Ένωση Τεχνικών Ελληνικής Ραδιοφωνίας

Πέμπτη, 12 Αυγούστου 2010

Deltapost Πάτρας: Εκμετάλλευση στο έπακρον....

Στη Deltapost Πάτρας (κέντρο διανομής φυλλαδίων) οι εργαζόμενοι/-ες δουλέυουν για 4e την ώρα χωρίς, φυσικά, ένσημα και σύμβαση. Επίσης, όταν καθυστερούν τα αφεντικά να ξεκινήσουν τη διανομή, οι εργαζόμενοι/-ες δεν πληρώνονται, παρόλο που βρίσκονται στο χώρο εργασίας και φυσικά δεν ευθύνονται για τις καθυστερήσεις των αφεντικών. Αυτές μπορεί να ναι ως και μια ώρα και καλούνται οι εργαζόμενοι/-ες να πληρώσουν τις "νεκρές" ώρες των αφεντικών. Γεγονός, βέβαια, όχι πρωτάκουστο ειδικά σε τέτοιους κλάδους εργασίας...


Πέρα από αυτό, οι εργαζόμενοι/-ες καλούνται να πληρώσουν ως τιμωρία 150e από την τσέπη τους κάθε φορά που κάποιος/-α τους κλέβει το καρότσι φυλλαδίων της εταιρίας εν ώρα εργασίας, το οποίο υποχρεωτικά τους παρέχουν. Αυτό γίνεται υπό μορφή κράτησης του μισθού τους, οπότε δε μπορούν να το αποφύγουν. (τελευταίο περιστατικό ήταν μες τον Ιούλιο)

Και το καλύτερο; Τον προηγούμενο μήνα έβγαλε το γραφείο διαφημιστικά μπλουζάκια και καπελάκια Deltapost, τα οποία υποχρέωσε τους/τις εργαζόμενους/-ες να τα φοράνε κατά τη διανομή, αφαιρόντας υποχρεωτικά 6e από το μισθό του/της κάθε εργαζόμενου/-ης, χρεώνοντας, δηλαδή τους/τις εργαζόμενους/-ες για τη διαφήμιση της εταιρίας. Ενώ, για την τσάντα Deltapost η ταρίφα είναι 10e!!!!(αυτή προαιρετικά όμως!!!)

Ένα ακόμα δείγμα τρελής εκμετάλλευσης των εργαζομένων...

Φυσικά το αφεντικό εκμεταλλεύεται το γεγονός ότι οι εργαζόμενοι/-ες, που είναι κυρίως μετανάστες/-στριες και φοιτητές/-τριες, φοβούνται μη βρεθούν ξαφνικά χωρίς δουλειά, μιας και ήδη έχουν αρχίσει να κλείνουν τέτοια γραφεία στην Πάτρα και να αυξάνονται οι απολύσεις σε όλους τους εργασιακούς τομείς με το πρόσχημα της οικονομικής κρίσης.

Άλλωστε δουλεύουν μαύρα, γεγονός που σημαίνει ότι πολύ εύκολα μπορεί να τους απολύσει.

Όλες/-οι οι εργαζόμενες/-οι χρειάζονται την αλληλεγγύη μας...
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1199475

Βιομηχανική κολλεκτιβοποίηση κατά τη διάρκεια της Ισπανικής Επανάστασης

Αν και ήταν στην ύπαιθρο όπου έλαβε χώρα η μεγαλύτερη αναρχική κοινωνικοποίηση, η επανάσταση έγινε στις μεγάλες και μικρές πόλεις. Σε αυτή την περίοδο σχεδόν 2 εκατομμύρια από τον συνολικό πληθυσμό των 24 εκατομμυρίων εργαζόταν στη βιομηχανία, 70% των οποίων συγκεντρωνόταν στην περιοχή της Καταλωνίας. Εκεί μέσα σε ώρες από τη φασιστική επίθεση οι εργάτες κατέλαβαν υπό τον έλεγχο τους 3000 επιχειρήσεις. Αυτό συμπεριλάμβανε όλες τις υπηρεσίες δημοσίων μεταφορών, ναυσιπλοΐα, ηλεκτρικές και εταιρείες ενέργειας, εργασίες αερίου και νερού, εργοστάσια μηχανών και αυτοκινήτων, ανθρακωρυχεία, τσιμεντοβιομηχανίες, κλωστοϋφαντουργίες και βιομηχανίες χαρτιού, ηλεκτρικών και χημικών προϊόντων, εργοστάσια υαλοποιίας και αρωματοποιίας, τροφίμων και μπυραρίες.




Σε αυτές τις βιομηχανικές περιοχές έγιναν κάποιες από τις πρώτες κολλεκτιβοποιήσεις. Παραμονή του στρατιωτικού πραξικοπήματος κηρύχτηκε από την CNT γενική απεργία. Όμως μόλις τελείωσε η πρώτη περίοδος της σύγκρουσης ήταν καθαρό ότι το επόμενο ζωτικό βήμα ήταν η συνέχιση της παραγωγής. Πολλοί από τους αστούς που συμπαθούσαν τον Φράνκο μετά την ήττα των στρατιωτικών δυνάμεων το σκάσανε. Αμέσως τα εργοστάσια και τα εργαστήρια τους καταλήφθηκαν και λειτούργησαν από τους εργαζόμενους. Κάποιες άλλες μερίδες των αστών ήταν απρόθυμες να κρατήσουν τα εργοστάσια ανοιχτά και κλείνοντας τα προσπάθησαν να συνεισφέρουν έμμεσα στο στόχο του Φράνκο. Κλείνοντας τα εργοστάσια και τα εργαστήρια θα οδηγούσαν σε μεγαλύτερη ανεργία και φτώχεια, που θα μπορούσε να βοηθήσει τον εχθρό. “Οι εργάτες το κατάλαβαν ενστικτωδώς, και ίδρυσαν σχεδόν σε όλα τα εργαστήρια, επιτροπές ελέγχου, που είχαν ως σκοπό να επιτηρούν την πρόοδο της παραγωγής, και να ελέγχουν την οικονομική θέση του ιδιοκτήτη κάθε εγκατάστασης. Σε πολλές περιπτώσεις, ο έλεγχος πέρασε γρήγορα από την επιτροπή ελέγχου, σε μία επιτροπή διαχείρισης, όπου ο εργοδότης συμμετείχε και αμοιβόταν με τον ίδιο μισθό. Με αυτόν τον τρόπο ένας αριθμός εργοστασίων και εργαστηρίων στην Καταλωνία πέρασε στα χέρια των εργατών, που συμμετείχαν σε αυτά.” [1]



Επίσης ήταν μεγάλης σημασίας να δημιουργηθεί χωρίς καθυστέρηση, η πολεμική βιομηχανία με σκοπό να τροφοδοτεί το μέτωπο και να ξανακινήσει το σύστημα μεταφορών προκειμένου πολιτοφύλακες και εφόδια να φτάνουν στο μέτωπο. Επομένως οι πρώτες απαλλοτριώσεις βιομηχανιών και δημόσιων υπηρεσιών έγιναν για να εξασφαλίσουν τη νίκη απέναντι στο φασισμό, με τους αναρχικούς αγωνιστές να αποκτούν πλεονέκτημα της κατάστασης, για να την σπρώξουν άμεσα προς τους σκοπούς της επανάστασης.



Ο ρόλος της CNT







Η κοινωνική επανάσταση μπορεί να γίνει καλύτερα κατανοητή στο πλαίσιο της σχετικά μεγάλης ιστορίας της οργάνωσης και της κοινωνικής πάλης των εργατών στην Ισπανία. Η CNT που ήταν η κύρια δύναμη των κολλεκτιβοποιήσεων, υπήρχε από το 1910 και το 1936 μετρούσε 1.5 εκατομμύρια μέλη. Το αναρχικοσυνδικαλιστικό κίνημα υπήρχε στην Ισπανία από το 1870, και από τη γέννηση του ως τη (μερική) πραγματοποίηση του τελικού ιδανικού του κατά τη διάρκεια της κοινωνικής επανάστασης, είχε μία ιστορία αδιάκοπης συμμετοχής στην έντονη κοινωνική πάλη – “μερικές και γενικές απεργίες, σαμποτάζ, δημόσιες διαμαρτυρίες, συσκέψεις, πάλη ενάντια στους απεργοσπάστες..., φυλακίσεις, μετατοπίσεις, δίκες, εξεγέρσεις, λοκ αουτς, μερικές ένοπλες ενέργειες (attentat)” [2]



Το 1936 οι αναρχικές ιδέες ήταν διάχυτες. Η κυκλοφορία αναρχικών εκδόσεων σε αυτή την εποχή δίνει μία ιδέα: υπήρχαν δύο αναρχικές καθημερινές εφημερίδες, μία στη Βαρκελώνη και μία στη Μαδρίτη, και οι δύο όργανα της CNT με κυκλοφορία μεταξύ 30 έως και 50 χιλιάδες φύλλα. Υπήρχαν περίπου 10 περιοδικά, πρόσθετα στις διάφορες αναρχικές επιθεωρήσεις με κυκλοφορίες πάνω από 70.000 κομμάτια. Σε όλα τα αναρχικά κείμενα, μπροσούρες και βιβλία, καθώς και σε κάθε σύσκεψη σωματείου ή ομάδας, συζητιόταν διαρκώς και συστηματικά το πρόβλημα της κοινωνικής επανάστασης. Επομένως η ριζοσπαστική φύση της ισπανικής εργατικής τάξης, πολιτικοποιημένης μέσω της πάλης και της αναμέτρησης, καθώς και η επιρροή των αναρχικών ιδεών σήμαινε ότι σε μία επαναστατική κατάσταση οι αναρχικοί μπορούσαν να έχουν μαζική λαϊκή υποστήριξη.



Στον πυρήνα της CNT υπήρχε μία μεγάλη δημοκρατική παράδοση. Οι αποφάσεις σε όλα τα τοπικά και άμεσα θέματα όπως οι μισθοί και οι συνθήκες ήταν στα χέρια των τοπικών μελών που συναντιόταν τακτικά στη γενική συνέλευση. Η αμοιβαία βοήθεια και η αλληλεγγύη ανάμεσα στους εργάτες ενθαρρυνόταν και τοποθετούνταν ως ο κύριος δρόμος για νικηφόρες απεργίες. Η CNT οργάνωνε όλους τους εργαζόμενους άσχετα με την ειδικότητα. Με άλλα λόγια, οι εργαζόμενοι ενθαρρυνόταν να διαμορφώσουν ένα γενικό σωματείο από τους τομείς σε κάθε συγκεκριμένη βιομηχανία, παρά χωριστά σωματεία για κάθε διαφορετική δουλειά. Τόσο η δημοκρατική παράδοση όσο και η βιομηχανική φύση της οργάνωσης των σωματείων επηρέασαν σε μεγάλο βαθμό τις επαναστατικές κολλεκτίβες, που γενικά βγήκαν μέσα και σχηματίστηκαν από τα βιομηχανικά σωματεία που ήδη υπήρχαν.



Μία επίσης σημαντική πλευρά της CNT που μετρούσε στη δύναμη της επανάστασης ήταν η χρήση της άμεσης δράσης. “Η CNT πάντα υπερασπιζόταν “την άμεση δράση των εργαζόμενων” ως μέσο επίλυσης των διαφορών. Η πολιτική αυτή ενθάρρυνε την αυτο-εκτίμηση και την αυτοπεποίθηση στα σωματεία και τα μέλη τους – υπήρχε μία επικρατούσα κουλτούρα του “εάν θέλουμε κάτι να επιλυθεί πρέπει να το κάνουμε μόνοι μας” [3] Τελικά η ομοσπονδιακή δομή της CNT που βασίστηκε στην τοπική αυτονομία και που δημιούργησε μία σταθερή αλλά επίσης υψηλά αποκεντρωτική μορφή, ενθάρρυνε την αυτοεκτίμηση και την πρωτοβουλία, απαραίτητες ιδιότητες που συνεισέφεραν τα μέγιστα στην επιτυχία της επανάστασης.



Ο Gaston Leval φωτίζει τη σημασία που είχε η κουλτούρας της άμεσης δημοκρατίας και η αυτοεκτίμηση μέσα στην επαναστατική κατάσταση, όταν συγκρίνει το ρόλο της CNT και αυτό της UGT στην κοινωνικοποίηση των σιδηρόδρομων. Περιγράφοντας τον υψηλά οργανωμένο, αποδοτικό και υπεύθυνο τρόπο με τον οποίο η βιομηχανία των σιδηροδρόμων μπήκε μέσα σε λίγες μέρες ξανά σε τροχιά κάτω από τον επαναστατικό έλεγχο γράφει: “Όλα αυτά επιτεύχθηκαν με τη μοναδική πρωτοβουλία του Συνδικάτου και των αγωνιστών της CNT. Οι άλλοι της UGT στους οποίους κυριαρχούσε ως στοιχείο το προσωπικό των διευθύνσεων είχαν παραμείνει παθητικοί, συνήθως μεταφέραν εντολές από πάνω, και περίμεναν. Όταν δεν ερχόταν ούτε εντολές ούτε αντιεντολές, και οι σύντροφοι μας προηγούνταν, αυτοί απλά ακολουθούσαν το ισχυρό ρεύμα που μετέφεραν μαζί τους.” [4]



Η ιστορία της πάλης και της οργάνωσης και η αναρχοσυνδικαλιστική φύση των σωματείων έδωσε στους αγωνιστές της CNT την αναγκαία εμπειρία της αυτοοργάνωσης και της πρωτοβουλίας, που όταν έφτασε ο καιρός μπορούσε να χρησιμοποιηθεί φυσικά και αποτελεσματικά στην αναδιοργάνωση της κοινωνίας με βάση τις αναρχικές γραμμές. “Είναι ξεκάθαρο, η κοινωνική επανάσταση που έλαβε χώρα τότε, δεν προήλθε από την απόφαση των ηγετικών οργανισμών της CNT... ξέσπασε αυθόρμητα, φυσικά, όχι... γιατί “ο λαός” γενικά έγινε ξαφνικά ικανός να κάνει θαύματα, χάρη στην επαναστατική θεώρηση που ξαφνικά τον ενέπνευσε, αλλά γιατί, και αξίζει να το επαναλαμβάνουμε, ανάμεσα σε αυτούς τους ανθρώπους υπήρχε μία μεγάλη μειονότητα, που ήταν δραστήρια, δυνατή, οδηγούμενη από το ιδανικό που συνέχιζε μέσα από την πάλη που ξεκίνησε από την εποχή του Μπακούνιν και της Πρώτης Διεθνούς” [5]



Η αναρχική δημοκρατία σε δράση μέσα στις κολλεκτίβες.



Οι κολλεκτίβες βασιζόταν στη εργατική αυτοδιαχείριση των εργασιακών χώρων. Ο Augustin Souchy γράφει: “Οι κολλεκτίβες που οργανώθηκαν κατά τη διάρκεια του ισπανικού εμφύλιο ήταν οικονομικές ενώσεις των εργατών χωρίς ατομική ιδιοκτησία. Το γεγονός ότι τα κολλεκτιβίστικα εργοστάσια διαχειρίζονταν από αυτούς που τα δούλευαν δεν σήμαινε ότι αυτές οι εγκαταστάσεις έγιναν ατομική τους ιδιοκτησία. Η κολλεκτίβα δεν είχε κανένα δικαίωμα να πουλήσει ή να νοικιάσει οποιοδήποτε μέρος του κολλεκτιβοποιημένου εργοστασίου ή εργαστηρίου. Ο νόμιμος φύλακας ήταν η CNT η Εθνική Συνομοσπονδία των Εργατικών Ενώσεων. Αλλά ούτε η CNT είχε το δικαίωμα να κάνει ό,τι την ευχαριστούσε. Κάθε τι έπρεπε να αποφασίζεται και να επικυρώνεται από τους εργαζόμενους μέσω συνεδρίων και συσκέψεων.” [6]







Ακολουθώντας τη δημοκρατική παράδοση της CNT οι βιομηχανικές κολλεκτίβες είχαν μία από τα κάτω προς τα πάνω οργανωτική δομή εκπροσώπησης. Η βασική μονάδα λήψης αποφάσεων ήταν η συνέλευση των εργατών, που με τη σειρά της εξέλεγε τους εκπροσώπους για τη διαχείριση των επιτροπών που θα επιτηρούσαν την καθημερινή δραστηριότητα του εργοστασίου. Αυτές οι εκλεγμένες επιτροπές διαχείρισης εξουσιοδοτούνταν με το να φέρουν σε πέρας τις εντολές που αποφασιζόταν από τις συνελεύσεις και όφειλε να αναφέρεται πίσω και να λογοδοτεί στη συνέλευση των εργαζόμενων. Οι επιτροπές διαχείρισης επίσης επικοινωνούσαν τις παρατηρήσεις τους στην κεντρική επιτροπή διαχείρισης.



Γενικά, κάθε βιομηχανία είχε μία κεντρική επιτροπή διαχείρισης που απαρτιζόταν από εκροσώπους από κάθε κλάδο εργασίας και εργαζόμενους αυτής της βιομηχανίας. Για παράδειγμα, στην κλωστοϋφαντουργία στην Alcoy υπήρχαν 5 γενικοί κλάδοι εργασίας: ύφανση, παραγωγή νήματος, πλέξιμο, εμπορία πλεκτών και λανάρισμα. Οι εργαζόμενοι σε κάθε μία από αυτές τις ειδικευμένες περιοχές εξέλεγαν έναν εκπρόσωπο να τους εκπροσωπεί στην ευρύτερη βιομηχανική επιτροπή διαχείρισης. Ο ρόλος αυτής της επιτροπής, που είχε επίσης και μερικούς ειδικούς- τεχνικούς, συμπεριλάμβανε την καθοδήγηση της παραγωγής σύμφωνα με τις οδηγίες που παίρναν από τις γενικές συνελεύσεις των εργατών, να συντάσσουν αναφορές και στατιστικές για την πρόοδο της εργασίας και να ασχολούνται με θέματα που αφορούν τα οικονομικά και τον συντονισμό. Με τα λόγια του Gustav Leval “Η γενική οργάνωση βρισκόταν για αυτό από τη μία πλευρά στην εργασία και από την άλλη στη συνθετική βιομηχανική δομή” [7]



Σε όλα τα στάδια, η γενική συνέλευση των εργαζόμενων του Συνδικάτου ήταν το τελικό σώμα λήψης των αποφάσεων. “όλες οι σημαντικές αποφάσεις λαμβάνονταν από τις γενικές συνελεύσεις των εργατών,...[που] τις παρακολουθούσαν ευρύτερα και γινόταν τακτικά.. εάν ένας διαχειριστής έκανε κάτι που η γενική συνέλευση δεν τον εξουσιοδότησε, εκθρονιζόταν στην επόμενη συνάντηση” [8] Οι αναφορές από τις διάφορες επιτροπές εξεταζόταν και συζητιόταν στις γενικές συνελεύσεις και τελικά εισαγόταν εάν η πλειοψηφία τις ενέκρινε για χρήση. “Δεν αντιμετωπίζαμε έτσι μία διευθυντική δικτατορία, αλλά μάλλον μία λειτουργική δημοκρατία, στην οποία οι ειδικευμένες εργασίες έπαιζαν το ρόλο τους, τον οποίο ρυθμίζαμε μετά από γενική εξέταση στη συνέλευση” [9]



Προχωρώντας για την Επανάσταση



Το στάδιο της ευρύτερης κοινωνικοποίησης της βιομηχανίας δεν έγινε μέσα σε μία νύχτα αλλά ήταν μία βαθμιαία και εξελικτική διαδικασία. Ούτε όλες οι βιομηχανικές κολλεκτίβες προχώρησαν με τον ίδιο τρόπο παντού, ο βαθμός κοινωνικοποίησης και η ακριβής μέθοδος ποίκιλλε από χώρο σε χώρο. Όπως ειπώθηκε στην εισαγωγή, ενώ κάποιοι εργασιακοί χώροι καταλήφθηκαν άμεσα από τους εργαζόμενους, σε άλλους πήραν τον έλεγχο φτιάχνοντας πρώτα μία επιτροπή ελέγχου, που στόχευε στο να εξασφαλίσει τη συνέχιση της παραγωγής. Από αυτό το επόμενο φυσικό βήμα ήταν να καταληφθεί ο χώρος ολοκληρωτικά από τους εργαζόμενους.



Αρχικά, όταν η συνέχιση της παραγωγής ήταν το πιο πιεστικό καθήκον, υπήρχε μικρός τυπικός συντονισμός ανάμεσα στα διαφορετικά εργαστήρια και τις βιομηχανίες. Η έλλειψη συντονισμού δημιούργησε πολλά προβλήματα όπως σημειώνει ο Leval: “Οι τοπικές βιομηχανίες πήγαν μέσω βημάτων που υϊοθετήθηκαν σχεδόν καθολικά από την επανάσταση... Στην πρώτη φάση, οι επιτροπές προτείνονταν από τους εργαζόμενους που απασχολούνταν σε αυτές [στις οποίες ήταν οργανωμένες] Η παραγωγή και οι πωλήσεις συνέχιζαν σε κάθε μία. Αλλά σύντομα ήταν καθαρό ότι η κατάσταση αυτή οδηγούσε σε ανταγωνισμό ανάμεσα στα εργοστάσια... δημιουργώντας αντιζηλίες που ήταν ασυμβίβαστες με την σοσιαλιστική και ελευθεριακή προοπτική. Έτσι η CNT λάνσαρε το σύνθημα: “όλες οι βιομηχανίες πρέπει να διακλαδίζονται με τα Συνδικάτα, απόλυτα κοινωνικοποιημένες, και το καθεστώς της αλληλεγγύης που έχουμε υπερασπίσει πρέπει να θεμελιωθεί μία και για πάντα.” [10]



Η ανάγκη να διορθωθεί αυτή η κατάσταση – που ενώ οι εργαζόμενοι είχαν πάρει τον έλεγχο των εργασιακών χώρων συχνά λειτουργούσαν ανεξάρτητα και ανταγωνιστικά μεταξύ τους – και η ολοκλήρωση της διαδικασίας κοινωνικοποίησης για να αποφύγουμε τους κινδύνους των μερικά μόνο κολλεκτιβοποιήσεων ήταν ένα καθήκον που πολλοί εργάτες έντονα συνειδητοποιούσαν. Ένα μανιφέστο του Συνδικάτου της βιομηχανίας ξύλου που τυπώθηκε το Δεκέμβρη του 36 τονίζει την απουσία συντονισμού και αλληλεγγύης ανάμεσα στους εργάτες των διαφορετικών βιομηχανιών και εργοστασίων θα οδηγούσε σε μία κατάσταση όπου οι εργάτες στις πιο ευνοημένες και επιτυχημένες βιομηχανίες θα γινόταν οι νέοι προνομιούχοι, αφήνοντας πίσω εκείνους χωρίς πρώτες ύλες στις δυσκολίες τους, και αυτό με τη σειρά του θα οδηγούσε στη δημιουργία δύο τάξεων: “των νέων πλούσιων και των πάντα φτωχών-φτωχών” [11]





Μπροστά σε αυτή την επίδραση έγιναν μεγάλες προσπάθειες από τις κολλεκτίβες να μην ανταγωνίζονται μεταξύ τους για τα κέρδη αλλά και να μοιράζονται τις υπεραξίες κατά μήκος όλων των βιομηχανιών. Έτσι το παράδειγμα των τραμ της Βαρκελώνης, που ήταν ιδιαίτερα επιτυχές, συνεισέφερε οικονομικά στην ανάπτυξη των άλλων συστημάτων μεταφοράς στη Βαρκελώνη και τις βοήθησε με τις προσωρινές τους δυσκολίες. Υπήρχαν επίσης πολλές περιπτώσεις αλληλεγγύης κατά μήκος όλων των βιομηχανιών. Στην Alcoy, για παράδειγμα, όταν το Συνδικάτο τυπογραφίας, χάρτου και χαρτονιού είχε δυσκολίες τα υπόλοιπα 16 συνδικάτα που σχημάτιζαν την τοπική ομοσπονδία της Alcoy έδωσαν οικονομική βοήθεια, που κατέστησε ικανό το Συνδικάτο τυπογραφίας να επιβιώσει.



Ωστόσο το να φέρουν την αναρχική κοινωνία ένα βήμα κοντύτερα ήταν επίσης θέμα αποδοτικής βιομηχανικής οργάνωσης. Στο μανιφέστο που τυπώθηκε από το Συνδικάτο της βιομηχανίας ξύλου δηλωνόταν: “Το συνδικάτο ξύλου έχει θελήσει να προηγηθεί όχι μόνο κατά το δρόμο της επανάστασης, αλλά επίσης να προσανατολίσει την επανάσταση στα συμφέροντα της οικονομίας μας, της λαϊκής οικονομίας” [12] Τον Δεκέμβρη του 36 έγινε μία γενική συνέλευση των συνδικάτων, όπου αναλύθηκε η ανάγκη να αναδιοργανωθεί ολοκληρωτικά το μη αποδοτικό καπιταλιστικό βιομηχανικό σύστημα και να πιεστεί προς την ολική κοινωνικοποίηση. Η αναφορά της συνέλευσης δήλωνε:

“το βασικό ελάττωμα των μικρών βιοτεχνικών καταστημάτων είναι η τμηματοποίηση και η απουσία τεχνικής και εμπορικής προετοιμασίας. Αυτό αποτρέπει τον εκσυγχρονισμό και την σταθεροποίηση σε καλύτερες και αποδοτικότερες μονάδες παραγωγής, με καλύτερες λειτουργίες και συντονισμό... Για εμάς, η κοινωνικοποίηση πρέπει να διορθώσει αυτά τα ελαττώματα και τα συστήματα οργάνωσης σε κάθε βιομηχανία... Για την κοινωνικοποίηση της βιομηχανίας, πρέπει να σταθεροποιήσουμε τις διαφορετικές μονάδες κάθε κλάδου της βιομηχανίας σύμφωνα με το γενικό και οργανικό πλάνο που θα αποφύγει τον ανταγωνισμό και άλλες δυσκολίες που παρακωλύουν την καλή και αποδοτική οργάνωση της παραγωγής και της κατανομής... [13]



Η προσπάθεια που έγινε για να τελειώσουν με τα μικρά, ανθυγιεινά και ακριβά εργαστήρια και εργοστάσια ήταν σημαντικό χαρακτηριστικό της διαδικασίας της βιομηχανικής κολλεκτιβοποίησης. Όπως και με την περίπτωση της καλλιέργειας της γης, ήταν αισθητό ότι με τη λειτουργία των εργαστηρίων και των εργοστασίων “η διάχυση των δυνάμεων αντιπροσώπευε μία τεράστια απώλεια ενέργειας, μία ανορθολογική χρήση ανθρώπινης εργασίας, μηχανών και πρώτων υλών, έναν άχρηστο διπλασιασμό των προσπαθειών” [14] Για παράδειγμα, στην πόλη του Granollers “Όλα τα είδη των πρωτοβουλιών που έτειναν να βελτιώσουν τη λειτουργία και τη δομή της τοπικής οικονομίας θα μπορούσαν να αποδοθούν στο ...[συνδικάτο]. Επομένως σε ένα σύντομο διάστημα, εφτά κολλεκτιβοποιημένα κομμωτήρια στήθηκαν μέσω των προσπαθειών τους, αντικαθιστώντας έναν άγνωστο αριθμό παλιών εγκαταστάσεων. Όλα τα εργαστήρια και τα μικρά εργοστάσια στην παραγωγή παπουτσιών αντικαταστάθηκαν από μία μεγάλη βιομηχανία στην οποία χρησιμοποιούνταν μόνο οι καλύτερες μηχανές, και όπου έγιναν οι αναγκαίες υγειονομικές προβλέψεις για τους εργάτες. Παρόμοιες βελτιώσεις έγιναν στη μηχανική βιομηχανία όπου ένας μεγάλος αριθμός μικρών, σκοτεινών και πνιγερών χυτηρίων αντικαταστάθηκαν από μερικές μεγάλες μονάδες εργασίας στις οποίες ο αέρας και ο ήλιος περνούσαν ελεύθερα... η κοινωνικοποίηση πήγαινε χέρι-χέρι με τον εξορθολογισμό” [15]



Η δημιουργική οδήγηση απελευθερώνεται



Τα τραμ της Βαρκελώνης



Όπως και στην περίπτωση με τις κολλεκτίβες της υπαίθρου, η αυτοδιαχείριση των εργαζόμενων στις πόλεις συνοδεύτηκε με αξιοσημείωτες βελτιώσεις στις εργασιακές συνθήκες, στην παραγωγικότητα και την αποδοτικότητα. Ας πάρουμε για παράδειγμα τα επιτεύγματα των τραμ της Βαρκελώνης. Μόλις πέντε μέρες μετά τη λήξη των συγκρούσεων, οι γραμμές των τραμ είχαν καθαριστεί και επιδιορθωθεί και εφτακόσια τραμ, δηλαδή εκατό παραπάνω από τα συνήθη εξακόσια, εμφανίστηκαν στο δρόμο, όλα βαμμένα διαγώνια με τα κοκκινόμαυρα χρώματα των CNT-FAI. Η τεχνική οργάνωση των τραμ και η κυκλοφοριακή λειτουργία βελτιώθηκαν σε μεγάλο βαθμό, νέα συστήματα ασφάλειας και σηματοδότησης εισήχθησαν και οι γραμμές του τραμ ενισχύθηκαν. Ένα από τα πρώτα μέτρα της κολλεκτιβοποίησης των τραμ ήταν η απόλυση των υψηλόμισθων στελεχών της εταιρείας, γεγονός που επέτρεψε στην κολλεκτίβα να μειώσει τα εισιτήρια των επιβατών. Οι μισθοί πλησίασαν τη βασική ισοτιμία με τους ειδικευμένους εργαζόμενους, που κέρδιζαν μία πεσέτα επιπλέον από τους ανειδίκευτους. Οι εργασιακές συνθήκες βελτιώθηκαν πάρα πολύ, με τους εργαζόμενους να εφοδιάζονται με καλύτερες ανέσεις, και μερικές νέες δωρεάν ιατρικές υπηρεσίες οργανώθηκαν που δεν εξυπηρετούσαν μόνο τους εργαζόμενους των τραμ αλλά και τις οικογένειες τους.







Η κοινωνικοποίηση της Ιατρικής



Η κοινωνικοποίηση της ιατρικής ήταν ένα ακόμα διακεκριμένο επίτευγμα της επανάστασης. Μετά τη 19η Ιουλίου το θρησκευόμενο προσωπικό που είχε διευθύνει τις υπηρεσίες υγιεινής εξαφανίστηκε μέσα σε μία νύχτα από τα νοσοκομεία, τα φαρμακεία και άλλους φιλανθρωπικούς θεσμούς, κάνοντας αναγκαία την άμεση βελτίωση νέων μεθόδων οργάνωσης. Μπροστά σε αυτή την επίδραση δημιουργήθηκε το Συνδικάτο των Υγειονομικών Υπηρεσιών στη Βαρκελώνη το Σεπτέμβριο του 1936. Μέσα σε μερικούς μήνες είχε 7000 ειδικευμένα ιατρικά επαγγελματικά μέλη, πάνω από 1000 ήταν γιατροί διαφορετικών ειδικοτήτων. Εμπνευσμένο από το μεγάλο κοινωνικό ιδανικό ο σκοπός του Συνδικάτου ήταν να αναδιοργανώσει ουσιαστικά ολόκληρη την πρακτική της ιατρικής και των υπηρεσιών δημόσιας υγείας. Το Συνδικάτο ήταν μέρος της Εθνικής Ομοσπονδίας για τη Δημόσια Υγεία, ένα τμήμα της CNT που το 1937 είχε 40.000 μέλη.



Η περιοχή της Καταλωνίας χωρίστηκε σε 35 κέντρα μεγαλύτερης ή μικρότερης σημασίας, εξαρτώμενων από την πυκνότητα του πληθυσμού, με ένα τέτοιο τρόπο που κανένα χωριό ή χωριουδάκι να μην είναι χωρίς υγειονομική προστασία ή ιατρική φροντίδα. Σε ένα χρόνο, στη Βαρκελώνη μόνο, έξι νέα νοσοκομεία δημιουργήθηκαν, συμπεριλαμβάνοντας δύο στρατιωτικά για τις πολεμικές απώλειες. Εννέα νέα σανατόρια εγκαταστάθηκαν σε απαλλοτριωμένες ιδιοκτησίες σε διαφορετικά μέρη της Καταλωνίας. Ενώ πριν την επανάσταση οι γιατροί συγκεντρωνόταν σε πλούσιες περιοχές, τώρα στέλνονταν όπου ήταν περισσότερο απαραίτητοι.



Εργοστάσια και εργαστήρια







Στα εργοστάσια επίσης έγιναν μεγάλες καινοτομίες. Πολλοί εργασιακοί χώροι, με τον έλεγχο των εργαζόμενων, μετατράπηκαν σε παραγωγή πολεμικού υλικού για τα αντιφασιστικά στρατεύματα. Αυτή ήταν η περίπτωση της μεταλοβιομηχανίας στην Καταλωνία που ανοικοδομήθηκε ολοκληρωτικά. Μόνο μερικές μέρες μετά τη 19η Ιουλίου, για παράδειγμα, η αυτοκινοτοβιομηχανία Hispano-Suiza μετατράπηκε σε εργοστάσιο για θωρακισμένα αυτοκίνητα, ασθενοφόρα, όπλα, και πυρομαχικά για το πολεμικό μέτωπο. Ένα άλλο παράδειγμα είναι η οπτική βιομηχανία η οποία δεν υπήρχε πριν τη βιομηχανία. Τα μικρά διασκορπισμένα εργαστήρια που υπήρχαν πριν μετατράπηκαν εθελοντικά σε μία κολλεκτίβα που κατασκεύασε ένα νέο εργοστάσιο. “Σε μικρό χρόνο το εργοστάσιο παρήγαγε γυαλιά για την όπερα, κυάλια, τηλέμετρα, όργανα έρευνας, βιομηχανικό γυαλί σε διαφορετικά χρώματα, και ειδικά επιστημονικά όργανα. Επίσης κατασκεύαζε και επιδιόρθωνε οπτικό εξοπλισμό για το μέτωπο... ότι είχαν αποτύχει οι καπιταλιστές να κάνουν, κατορθώθηκε από τη δημιουργική ικανότητα των μελών του Σωματείου των Οπτικών εργαζόμενων της CNT” [16]



Ένα καλό παράδειγμα του επιπέδου μερικών βιομηχανικών κολλεκτίβων είναι η κλωστοϋφαντουργία, που λειτουργούσε αποδοτικά και απασχολούσε “σχεδόν το ένα τέταρτο ενός εκατομμυρίου κλωστοϋφαντουργών σε εργοστάσια διασκορπισμένα σε έναν αριθμό πόλεων... Η κολλεκτιβοποίηση της κλωστοϋφαντουργίας θρυμμάτισε μια και για πάντα το μύθο ότι οι εργάτες ήταν ανίκανοι να διαχειριστούν μία μεγάλη και πολύπλοκη εταιρεία.” [17]



Ένα από τα πρώτα βήματα προς την οικοδόμηση μίας αναρχικής κοινωνίας είναι η ισοστάθμιση των μισθών. Αυτό είναι αναγκαίο για να μπει ένα τέλος με τις διαιρέσεις ανάμεσα στην εργατική τάξη, διαιρέσεις που υπηρετούν μόνο στην αποδυνάμωση της τάξης ως σύνολο. Στις βιομηχανικές κολλεκτίβες αυτό δεν συνέβαινε αμέσως και υπήρχαν αρκετές φορές σχετικά μικρές διαφορές στους μισθούς ανάμεσα στους τεχνικούς και τους ειδικευμένους εργάτες. Οι μισθοί αποφασίζονταν από τους ίδιους τους εργάτες στις γενικές συνελεύσεις των Συνδικάτων. Συχνά οι διαφορές στους μισθούς ανάμεσα στους εργάτες με τεχνική ευθύνη και αυτούς χωρίς, αποφασιζόταν από την πλειοψηφία των εργατών ως ένα προσωρινό μέτρο για να αποφύγουν σε αυτό το στάδιο της επανάστασης τις προκλητικές διαμάχες, και να εξασφαλίσουν με κάθε κόστος την ομαλή λειτουργία της παραγωγής. Οι υψηλόμισθοι διευθυντές ωστόσο απολύθηκαν, και στα πρώην αφεντικά δόθηκε η επιλογή ή να φύγουν ή να δουλέψουν ως κανονικοί εργάτες, το οποίο συχνά αποδεχόταν.



Οι βιομηχανίες, με το ατομικό κέρδος ως παράγοντα υποκίνησης στην οργάνωση της βιομηχανίας να έχει χαθεί, μπορούσαν να αναδιοργανωθούν με πιο αποδοτικό και ορθολογικό τρόπο. Για παράδειγμα υπήρχαν πολλοί σταθμοί ηλεκτρικών γεννητριών διασκορπισμένων σε ολόκληρη την Καταλωνία που παρήγαγαν μικρά και ασήμαντα αποτελέσματα και οι οποίοι, αν και προσαρμοζόταν στα ιδιωτικά συμφέροντα, δεν ήταν στην υπηρεσία του δημόσιου συμφέροντος. Το σύστημα ηλεκτροδότησης αναδιοργανώθηκε πλήρως με μερικούς από τους μη αποδοτικούς σταθμούς να κλείνουν. Αυτό σήμαινε τελικά ότι η εξοικονόμηση εργασίας μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για βελτιώσεις όπως η κατασκευή ενός φράγματος κοντά στο Flix από 700 εργάτες, που προέκυψαν από την αξιοσημείωτη αύξηση της προσφερόμενης ενέργειας.



Συμμετοχή των γυναικών στις κολλεκτίβες.



Μία από τις κύριες αλλαγές κατά τη διάρκεια της επανάστασης ήταν η μεγάλη εισαγωγή γυναικών στην εργασία. Η CNT άρχισε να ωθεί σοβαρά τη συνδικαλιστικοποίηση των γυναικών εργατριών. Στην κλωστοϋφαντουργική βιομηχανία, καταργήθηκε η δουλειά με το κομμάτι για τις γυναίκες και η εργασία στο σπίτι ενσωματώθηκε στα εργοστάσια, κάτι που γενικά σήμαινε βελτίωση των μισθών και των ωρών εργασίας. Ωστόσο η ευθύνη της φροντίδας των παιδιών και του σπιτιού είχε μείνει ακόμα στις γυναίκες και πολλές έβρισκαν δύσκολο να εξισορροπήσουν τους πολλαπλούς τους ρόλους. Μερικές φορές η φροντίδα των παιδιών παρεχόταν από τις κολλεκτίβες. Για παράδειγμα, τα σωματεία ξύλου και οικοδομής στη Βαρκελώνη κατασκεύασαν μία περιοχή ψυχαγωγίας με πισίνα, και μετέτρεψαν επίσης μία εκκλησία σε κέντρο καθημερινής φροντίδας και σχολείο για τα παιδιά των εργατών.







Οι Mujeres Libres, η αναρχική οργάνωση των γυναικών, οργανώθηκε σε secciones de trabajo (τομείς εργασίας ) με ευθύνες για συγκεκριμένα σωματεία και βιομηχανίες που συνεργαζόταν με σχετικά συνδικάτα της CNT. Αυτοί οι τομείς εργασίας βοήθησαν να φτιαχτούν κέντρα παιδικής φροντίδας σε εργοστάσια και εργαστήρια καθώς και να λειτουργήσουν σχολεία και προγράμματα εκπαίδευσης (μαθητείας) για να προετοιμάσουν τις γυναίκες για εργασία σε βιομηχανίες. Τα προγράμματα μαθητείας βοήθησαν στην πρόσβαση στην εργασία των γυναικών που είχαν πριν περιοριστεί από τους άντρες τους. Για παράδειγμα, μία από τις πρώτες γυναίκες που οδήγησαν τραμ στη Βαρκελώνη περιγράφει την εργασία της: “έπαιρναν τους ανθρώπους ως μαθητευόμενους, μηχανικούς και οδηγούς, και μας μάθαιναν τι να κάνουμε. Εάν έβλεπες μόνο τα πρόσωπα των επιβατών [όταν έβλεπαν γυναίκες οδηγούς], σκεφτόμουν τους συντρόφους στη μεταφορά, που ήταν τόσο ευγενικοί και συνεργάσιμοι μαζί μας, κυριολεκτικά τους κλωτσούσαν έξω.” [18]



Ωστόσο δεν είναι αλήθεια να πούμε ότι οι γυναίκες στις βιομηχανικές κολλεκτίβες πέτυχαν ισότητα με τους άνδρες. Οι διαφορές στους μισθούς ανάμεσα σε άνδρες και γυναίκες συνέχισαν να υπάρχουν. Επίσης εκτός από ελάχιστες περιπτώσεις, οι γυναίκες υποεκπροσωπούνταν στις εργοστασιακές επιτροπές και σε άλλες εκλέξιμες θέσεις μέσα στις κολλεκτίβες. Η συνέχιση των παραδοσιακών οικιακών ρόλων των γυναικών ήταν χωρία αμφιβολία ένας από τους παράγοντες, που συνεισέφεραν στην αποτροπή της ενεργότερης συμμετοχής των γυναικών στις κολλεκτίβες και εκείνα τα θέματα, καθώς και άλλα που επιδρούσαν στις γυναίκες πιο συγκεκριμένα (όπως η άδεια μητρότητας) δεν είχαν προτεραιότητα. Αν και μεγάλοι αριθμοί γυναικών εισήχθησαν στην εργατική δύναμη κατά τη διάρκεια της επανάστασης, ισότιμη συμμετοχή στην πληρωμένη εργατική δύναμη δεν επιτεύχθηκε γιατί επίσης η αναρχοσυνδικαλιστική οπτική της κοινωνικής οργάνωσης βασιζόταν στην εργατική δύναμη, και οι άνθρωποι έξω από τις βιομηχανικές κολλεκτίβες αποκλείστηκαν αποτελεσματικά από τις κοινωνικές και οικονομικές διαδικασίες λήψεις των αποφάσεων.



Δυσκολίες και Αδυναμίες



Περιορισμοί



Η επανάσταση στην ύπαιθρο ήταν πιο προχωρημένη από τις κολλεκτιβοποιήσεις που έλαβαν χώρα στις βιομηχανικές περιοχές. Πολλές από τις αγροτικές κολλεκτίβες πέτυχαν να φτάσουν το στάδιο του ελευθεριακού κομμουνισμού, λειτουργώντας με την αρχή “από τον καθένα ανάλογα με την ικανότητα του στον καθένα σύμφωνα με την ανάγκη του” Τόσο η κατανάλωση όσο και η παραγωγή κοινωνικοποιήθηκαν. “Σε αυτές δε συναντούσες διαφορετικά υλικά στάνταρντ της ζωής ή ανταμοιβές, ούτε συγκρουόμενα συμφέροντα περισσότερο ή λιγότερο χωρισμένων ομάδων” [19] Αυτό δε συνέβαινε με την περίπτωση της κολλεκτιβοποίησης στους χώρους εργασίας μέσα στο πλαίσιο του καπιταλισμού, στους εργάτες που λειτουργούσαν εργοστάσια, και πωλούσαν αγαθά και μοιραζόταν τα κέρδη. Αυτό οδήγησε τον Gastov Leval να περιγράψει τις βιομηχανικές κολλεκτίβες ως ένα είδος “εργαζόμενων νεο-καπιταλιστών, μία αυτοδιαχείριση που πατούσε στις δύο βάρκες καπιταλισμού και σοσιαλισμού, που υποστηρίζουμε ότι δεν θα είχε συμβεί εάν η επανάσταση δεν ήταν ικανή να επεκταθεί εξ ολοκλήρου κάτω από την καθοδήγηση των Συνδικάτων” [20]







Τι έγινε...?



Η επανάσταση ωστόσο, ήταν ανίκανη να επεκταθεί λόγω του γεγονότος ότι ενώ η βάση είχε τον έλεγχο των εργοστασίων και επεδίωκε την εργασία της κοινωνικοποίησης, υπήρχε η αποτυχία να σταθεροποιήσει εκείνα τα οφέλη πολιτικά. Αντί την κατάργηση του κράτους στο ξέσπασμα της επανάστασης, όταν χάθηκε η αξιοπιστία του και υπήρχε μόνο στο όνομα, του επιτρέψαν να συνεχίσει να υπάρχει, με την ταξική συνεργασία της ηγεσίας της CNT (στο όνομα της αντιφασιστικής ενότητας) δανείζοντας του νομιμοποίηση. Επομένως υπήρχε μία περίοδο δυαδικής εξουσίας, όπου οι εργαζόμενοι είχαν το μεγάλο στοιχείο ελέγχου στις βιομηχανίες και τους δρόμους αλλά όπου το κράτος ήταν αργά ικανό να ανοικοδομήσει την βάση της εξουσίας μέχρι να μπορέσει να κινηθεί ενάντια στην επανάσταση και να πάρει την εξουσία πίσω. Τα οικονομικά ελαττώματα της επανάστασης: το γεγονός ότι το οικονομικό σύστημα δεν είχε κοινωνικοποιηθεί, ότι η κολλεκτιβοποίηση δεν είχε ενοποιηθεί σε εθνικό επίπεδο, ότι οι βιομηχανικές κολλεκτίβες δεν προχώρησαν παραπέρα, στην καλύτερη, ο συντονισμός στο επίπεδο της βιομηχανίας, συνδεόταν ανεξήγητα με αυτό το κύριο πολιτικό λάθος και την προδοσία των αναρχικών αρχών.







Προκειμένου να επιτευχθεί ο ελευθεριακός κομμουνισμός με την παραγωγή να βασίζεται στην ανάγκη και την κοινοκτημοσύνη των μέσων παραγωγής καθώς και αυτό που παράγεται ήταν αναγκαίο να αντικαταστήσει ολόκληρο το καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα με μία εναλλακτική κοινωνικοποιημένη οικονομία βασισμένη στην ομοσπονδιακή ενότητα όλης της εργατικής δύναμης, όπως και ένας τρόπος να παίρνονται συλλογικές αποφάσεις για ολόκληρη την οικονομία. Αυτό απαιτούσε την εγκατάσταση εργατικών συνεδρίων και μία ομοσπονδιακή δομή συντονισμού που θα μπορούσε να ενοποιήσει τις κολλεκτίβες όλης της χώρας και θα επέτρεπε τον αποδοτικό συντονισμό και σχεδιασμό της οικονομίας ως όλου. Αυτό το νέο σύστημα οικονομικής και πολιτικής οργάνωσης πρέπει να αντικαταστήσει την κυβέρνηση και την καπιταλιστική οικονομίας της αγοράς. Όπως έλεγε ο Κροπότκιν “μία νέα μορφή οικονομικής οργάνωσης αναγκαστικά απαιτεί μία νέα μορφή πολιτικής δομής” [21] Ωστόσο, όσο η καπιταλιστική πολιτική δομή – η κρατική εξουσία – παρέμενε, η νέα οικονομική οργάνωση δεν μπορούσε να αναπτυχθεί και ο ολικός συντονισμός της οικονομίας παρέμεινε στάσιμος.



Η αντεπανάσταση



Οι βιομηχανικές κολλεκτίβες παρεμποδίστηκαν να προχωρήσουν με τον ίδιο τρόπο όπως οι αγροτικές κολλεκτίβες “ως συνέπεια των αντιφατικών παραγόντων και της αντίθεσης που δημιουργήθηκε από τη συνύπαρξη κοινωνικών ρευμάτων που προερχόταν από διαφορετικές κοινωνικές τάξεις.” [22] Στη βιομηχανική πόλη της Alcoy, για παράδειγμα, όπου τα Συνδικάτα είχαν κερδίσει άμεσα τον έλεγχο όλων των βιομηχανιών χωρίς εξαίρεση, η οργάνωση της παραγωγής ήταν ιδανική. Ωστόσο ο Leval σημειώνει: “το αδύνατο σημείο ήταν, όπως και σε άλλους τόπους, η οργάνωση της διανομής. Χωρίς την αντίθεση των εμπόρων και των πολιτικών κομμάτων, που όλοι τρόμαξαν από τον κίνδυνο της συνολικής κοινωνικοποίησης, που θα ανταγωνιζόταν αυτό “το επίσης επαναστατικό” πρόγραμμα, δεν θα μπορούσε να γίνει κάτι καλύτερο... Οι σοσιαλιστές, δημοκρατικοί και κομμουνιστές πολιτικοί έψαχναν ενεργά να βρουν τρόπο να αποτρέψουν την επιτυχία μας, αλλά και να αποκαταστήσουν την παλιά τάξη ή έστω να διατηρήσουν ό,τι είχε απομείνει από αυτή.” [23] Οι αντεπαναστατικές δυνάμεις ήταν ικανές να ενώσουν την αντεπίθεση τους στις επαναστατικές αλλαγές που γινόταν στην Ισπανία χρησιμοποιώντας την εξουσία του κράτους για να επιτεθούν στις κολλεκτίβες. Από την αρχή το Κράτος παρέμεινε στον έλεγχο κάποιων πηγών, όπως τα αποθέματα χρυσού της χώρας. Μέσω του ελέγχου των αποθεμάτων χρυσού και τη μονοπώληση της πίστωσης από το Ρεπουμπλικανικό κράτος ήταν ικανό να παίρνει πλευρές της οικονομίας από τον έλεγχο της εργατικής τάξης και επομένως να υπονομεύει την εξέλιξη της επανάστασης.







Προκειμένου να κερδίσει τον έλεγχο πάνω στις κολλεκτίβες, να μειώσει το σκοπό τους και να αντιτεθεί στις κινήσεις της εργατικής τάξης στην κατεύθυνση της οικονομικής ενοποίησης και της συνολικής ρύθμισης της από τα κάτω, το Καταλανικό κράτος θέσπισε το Διάταγμα Κολλεκτιβοποίησης του Οκτωβρίου του 1936. Το διάταγμα που “νομιμοποιούσε” τις κολλεκτίβες, τις απέτρεψε από το να αναπτυχθούν ελεύθερα προς τον ελευθεριακό κομμουνισμό μέσω της υποχρέωσης κάθε εργαστηρίου και κάθε εργοστασίου να πουλάει αυτό που παρήγαγε ανεξάρτητα. Το κράτος προσπάθησε να ελέγξει τις κολλεκτίβες μέσω του διατάγματος δημιουργώντας επιτροπές διαχείρισης που ήταν υπόλογες στο Υπουργείο Οικονομίας. Το διάταγμα επίσης επέτρεπε μόνο στα εργοστάσια πάνω των 100 εργαζόμενων να κολλεκτιβοποιηθούν.



Όπως ειπώθηκε νωρίτερα, οι αγωνιστές της CNT πάλεψαν ενάντια σε αυτό το σύστημα και για μεγαλύτερο συντονισμό ανάμεσα στους εργασιακούς χώρους. Στον τύπο και στις συναντήσεις τους στα σωματεία τους και τις κολλεκτίβες εργαζόταν να πείσουν τους συναδέλφους τους για τους κινδύνους της μερικής κολλεκτιβοποίησης, της αναγκαιότητας να κρατήσουν τον έλεγχο της παραγωγής συνολικά στα δικά τους χέρια και της εξάλειψης της εργατικής γραφειοκρατίας που το διάταγμα “κολλεκτιβοποίησης” προσπαθούσε να δημιουργήσει. Οι προσπάθειες τους ήταν μερικά επιτυχημένες, και η βιομηχανική κολλεκτίβα έτεινε προς μεγαλύτερη κοινωνικοποίηση. Ωστόσο υπέφεραν τόσο από την αυξανόμενη δυσκολία να εξασφαλίσουν πρώτες ύλες όσο και από τις συνεχόμενες αντεπαναστατικές επιθέσεις. Έγιναν προσπάθειες να σαμποταριστεί η λειτουργία των κολλεκτίβων. Αυτό συμπεριλάμβανε εσκεμμένες διαλύσεις των ανταλλαγών μεταξύ πόλης και υπαίθρου και τη συστηματική άρνηση εργατικού κεφαλαίου και πρώτων υλών σε πολλές κολλεκτίβες, ακόμα και σε πολεμικές βιομηχανίες, μέχρι να συμφωνήσουν να μπουν κάτω από κρατικό έλεγχο.



Το Μάιο του 37, ξέσπασαν οδομαχίες όταν τα κυβερνητικά στρατεύματα κινήθηκαν ενάντια στις κολλεκτίβες των πόλεων, όπως αυτή της τηλεφωνίας που έλεγχε η CNT στη Βαρκελώνη. Τον Αύγουστο του 1938, όλες οι σχετικές με τον πόλεμο βιομηχανίες τέθηκαν κάτω από τον πλήρη κυβερνητικό έλεγχο.



“Σε όλες τις περιπτώσεις όπου οι κολλεκτίβες υπονομεύθηκαν, υπήρχαν ουσιαστικές πτώσεις τόσο την παραγωγή όσο και στο ηθικό: ένας παράγοντας που σίγουρα συνεισέφερε στην τελική ήττα της Ισπανικής Δημοκρατίας από τις φρανκικές δυνάμεις το 1939” [24]



Συμπέρασμα



Παρά τους περιορισμούς της βιομηχανικής επανάστασης στην Ισπανία, φάνηκε καθαρά ότι η εργατική τάξη είναι ικανή να λειτουργήσει εργοστάσια, εργαστήρια και δημόσιες υπηρεσίες χωρίς τα αφεντικά ή τους διευθυντές να τους καθοδηγούν. Αποδείχτηκε ότι οι αναρχικές μέθοδοι οργάνωσης, με αποφάσεις που γίνονται από κάτω προς τα πάνω, μπορούν να λειτουργήσουν αποτελεσματικά στη μεγάλης κλίμακα βιομηχανία συμπεριλαμβανόμενου του συντονισμού χιλιάδων εργατών σε πολλές διαφορετικές μικρές και μεγάλες πόλεις. Η επανάσταση επίσης μας δίνει μια ματιά στη δημιουργική και κατασκευαστική δύναμη των απλών ανθρώπων όταν έχουν τον έλεγχο πάνω στις ζωές τους. Η Ισπανική εργατική τάξη όχι μόνο κράτησε την παραγωγή μέσα στον πόλεμο αλλά σε πολλές περιπτώσεις την αύξησε μέσα από τη διαχείριση της. Βελτίωσαν τις εργατικές συνθήκες και δημιούργησαν νέες τεχνικές και διαδικασίες στους εργασιακούς χώρους. Δημιούργησαν από το τίποτα, μία πολεμική βιομηχανία χωρίς την οποία ο πόλεμος ενάντια στον φασισμό δεν θα μπορούσε να γίνει. Η επανάσταση έδειξε επίσης ότι χωρίς τον ανταγωνισμό που θρέφεται από τον καπιταλισμό, η βιομηχανία μπορεί να τρέξει με πολύ πιο ορθολογικό τρόπο. Τελικά φανέρωσε πώς η οργανωμένη εργατική τάξη εμπνευσμένη από ένα μεγάλο ιδανικό έχει τη δύναμη να μετασχηματίσει την κοινωνία.

  Μετάφραση – επιμέλεια: Θοδωρής Σάρας

πηγες:http://libcom.org/library/industrial-collectivisation-spanish-revolution-hogan
          http://autopoiesis-gr.blogspot.com/2010/08/blog-post_07.html



σημείωσεις – αναφορές:



(1) Gaston Leval, Collectives in Spain,

 http://dwardmac.pitzer.edu/Anarchist_Archives/leval/collectives.html  επίσης μπορεί να ανακτηθεί και από το http://libcom.org/library/collectives-spanish-revolution-gaston-leval


(2) Gaston Leval, Collectives in the Spanish Revolution, Freedom Press, 1975, κεφ. 2, σελ 54.

(3) Kevin Doyle, The Revolution in Spain, http://www.struggle.ws/talks/spain_feb99.html


(4) Gaston Leval, Collectives in the Spanish Revolution, Freedom Press, 1975, κεφ 12, σελ 254

(5) ο.π, κεφάλαιο 4,σελ 80.

(6) Flood et al, Augustin Souchy στο.. I.8.3,

http://www.geocities.com/CapitolHill/1931/secI8.html#seci83


(7) Gaston Leval, Collectives in the Spanish Revolution, Freedom Press, 1975, κεφ 11, σελ 234.

(8) Robert Alexander στο the Anarchist FAQ, I.8.3,

http://www.geocities.com/CapitolHill/1931/secI8.html#seci83


(9) Gaston Leval, Collectives in Spain,

http://dwardmac.pitzer.edu/Anarchist_Archives/leval/collectives.html


(10) Gaston Leval στο the anarchist FAQ, I.8.4

(11) From the Manifesto of the CNT Syndicate of the wood industry, απόσπασμα στο Collectives in

the Spanish Revolution, Gaston Leval, Freedom Press, 1975, κεφ 11, σελ 231.

(12) ο.π, κεφ 11, σελ 230.

(13) Παρατίθεται από Souchy, στο the Anarchist FAQ, section I.8.3,

http://www.geocities.com/CapitolHill/1931/secI8.html#seci83


(14) Gaston Leval, Collectives in the Spanish Revolution, Freedom Press, 1975, κεφ 12, σελ 259

(15) ο.π, κεφ 13, σελ 287.

(16) The Anarchist Collectives: Workers' Self-management in the Spanish Revolution, 1936-

1939, επιμ. Sam Dolgoff, Free Life Editions, 1974, κεφ 7.

http://www.struggle.ws/spain/coll_innov.html

(17) Augustin Souchy, Collectivization in Catalonia, http://www.struggle.ws/spain/coll_catalonia_ dolgoff.html

(18) Pura Perez Arcos στο Martha A. Ackelsberg, Free Women of Spain, anarchism and the struggle for the emancipation of women, Indiana University Press, 1991, κεφ 5, σελ 125.

(19) Gaston Leval, Collectives in the Spanish Revolution, Freedom Press, 1975, κεφ. 11, σελ 227.

(20) ο.π, κεφ 11, σελ 227.

(21) Kropotkin στο the anarchist FAQ, I.8.14,
http://www.geocities.com/CapitolHill/1931/secI8.html#seci814

 (22) Gaston Leval, Collectives in the Spanish Revolution, Freedom Press, 1975, κεφ 11, σελ 227

(23) ο.π, κεφ 11, σελ 239.

(24) Lucien Van Der Walt, The Collectives in Revolutionary Spain,  http://www.struggle.ws/spain/coll_l.html